Coffee & Games 07.03.2026:
Ήρθε η ώρα να πω και εγώ το “μακρύ μου και το κοντό μου” γι’ αυτόν τον τίτλο. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από εσάς που με ξέρετε, ίσως θα έχετε ήδη ακούσει κάποια λόγια μου για τον τίτλο στο Webcast του GO με αριθμό 650. Εκεί επειδή λίγο – πολύ όλοι έλεγαν πολύ καλά λόγια για τον τίτλο, πήρα τον ρόλο του κακού για να υπάρχει και ένας αντίλογος! Καλά, καλά, πλάκα κάνω, όντως πολλά από αυτά που είπα την περασμένη Δευτέρα στην εκπομπή τα πιστεύω. Για να χάσω και τους λίγους που με διαβάζουν, ας μπω κατευθείαν στο ψητό. Όχι, δεν είμαι τόσο ενθουσιασμένος με τον Resident Evil Requiem όπως είναι όλοι. Πάμε τώρα να πούμε το γιατί.
Εντάξει, δεν έχω να πω και πολλά για τη φωτογραφία. Επίτηδες την κράτησα για σήμερα γιατί ήξερα ότι θα έγραφα για το Resi. Θα μπορούσα να τη βγάλω το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, που ήταν στα χέρια μου ο τίτλος, αλλά είπα να μην το κάνω για να κολλάει με το κείμενο σήμερα.
Καταρχάς να πιάσουμε τα βασικά. Δεν είναι ότι δε μου αρέσει το Resident Evil Requiem, απλά δεν είμαι τόσο πολύ ενθουσιασμένος, και αυτό δεν το λέω με χαρά ή κάτι τέτοιο. Ήθελα να είμαι και εγώ όπως όλοι οι άλλοι που έχουν παίξει το game, αλλά έχω αρκετούς λόγους που με κρατάνε απ’ το να πω, όπως κάνουν πολλοί άλλοι, ότι το Requiem είναι το καλύτερο Resident Evil που έχει βγει ποτέ. Οπότε ας αρχίσουμε με κάποια καλά, να πάμε σε κάποια κακά, και να κλείσουμε μετά και πάλι με καλά, μήπως σας μείνει στο κεφάλι ότι ο τίτλος μου αρέσει τελικά! 😆😆
Η ατμόσφαιρα του πρώτου μισού του game είναι τρομερή. Πας τόσο αργά, γιατί φοβάσαι τόσο πολύ. Με την Grace το πρώτο μισό, μία τόσο αδύναμη πρωταγωνίστρια, σε κάνει να σταματάς σε κάθε ήχο που θα ακούσεις. Γιατί ξέρεις ότι το πιο πιθανό είναι πως αυτός που κάνει αυτόν τον ήχο ή θα σε σκοτώσει κατευθείαν ή θα σε κάνει να χάσεις σφαίρες και ίσως κάποια health items. Σε συνδυασμό με τα zombies που πλέον έχουν προσωπικότητα, όλο αυτό βοηθάει τόσο πολύ στο να είναι ο παίχτης πάντα σε ετοιμότητα. Αυτό πάει μαζί με την ερμηνεία της ηθοποιού, κάτι που μπορείς να πεις για όλους τους ηθοποιούς που δίνουν τη φωνή τους σε αυτό το game. Ναι, ακόμα και αυτοί που κάνουν τα zombies. Πραγματικά, είναι όλοι πολύ καλοί, και σε βάζουν μέσα στον τίτλο για τα καλά. Οι ερμηνείες αυτές πάνε χέρι – χέρι με τον ηχητικό τομέα γενικότερα. Εντάξει, αυτό είναι κάτι που κάνουν πολύ καλά στη Capcom τα τελευταία χρόνια με τα Resident Evil. Εδώ για ακόμα μία φορά αρκεί απλά να ακούσεις κάτι και θα καταλάβεις κατευθείαν τη θέση του στο χώρο.
Αυτό όμως έχει πολύ μικρή σημασία στο δεύτερο κομμάτι του τίτλου. Ναι, είναι action το κομμάτι του Leon. Και έλα μην ακούω μα*ακίες τώρα, “action horror”. Τι θα πει “action horror”; Βασικά, ναι, ξέρω τι θα πει “action horror”. Το Dead Space 2 είναι action horror, το δεύτερο μισό του Resident Evil Requiem δεν είναι action horror, είναι σκέτο action. Αυτό είναι κακό από μόνο του; Όχι, σε καμία περίπτωση. Εδώ ήμουν και έγραφα ότι τελικά μετά από χρόνια όταν ξαναέπιασα το Resi 6, μία χαρά μου άρεσε σαν action game. Το κακό όμως για εμένα είναι το πόσο ασύνδετα μοιάζουν τα δύο κομμάτια αυτά του τίτλου. Δεν έχει να κάνει απλά με δύο κομμάτια που παίζονται διαφορετικά, σχεδόν όλα τα στοιχεία τους είναι διαφορετικά. Είναι σαν να παίζεις άλλο game. Και ναι, αυτό εγώ το βλέπω ως κακό και θα σου πω το γιατί. Και σε άλλα games έχεις δύο χαρακτήρες που κάνουν κάτι διαφορετικό. Έχουν άλλες δυνάμεις, ή έχουν άλλες προκλήσεις να περάσουν ο καθένας, ή έχουν άλλο στυλ που το κάνουν αυτό, αλλά στην τελική έχουν κάτι που σε κάνει να καταλαβαίνεις ότι παίζεις ένα game. Το Resident Evil Requiem εκτός του ότι ακολουθούμε την ίδια βασική πλοκή, σχεδόν τίποτα άλλο δεν είναι το ίδιο μεταξύ των δύο χαρακτήρων.
Υπάρχει ακόμα ένας λόγος που αυτό το κόψιμο στη μέση του τίτλου μου την κάνει. Επειδή το game είναι μικρό σε διάρκεια, δεν προλαβαίνει να αναπτύξει κανονικά κανένα από τα δύο διαφορετικά gameplays του, και στην τελική δε σου δίνει αυτή την ευχαρίστηση που έχεις ως παίχτης ότι κάτι κάνεις, καθώς προχωράς μέσα στο campaign. Για να σας δώσω να καταλάβετε, σε όλα τα Resident Evil, πάντα ο χαρακτήρας που παίζουμε έχει κάποια εξέλιξη. Αυτή συνήθως για τη σειρά είναι μέσα από όπλα που παίρνει κτλ. Στο Village σαν αλλαγή έβαλαν ότι τρώει κιόλας κάποια φαγητά και παίρνει κάποια buffs από αυτά. Τέλος πάντων, καθώς πας προς το τέλος, σε όλα τα Resi, οι εχθροί γίνονται όλο και πιο δυνατοί. Στο Requiem έτσι όπως είναι κομμένο, και δεν προλαβαίνεις να φτάσεις τον χαρακτήρα σου σε κάποιο σημείο που να δικαιολογεί τις ώρες που έδωσες στον τίτλο, και οι εχθροί είναι σχεδόν πάντα οι ίδιοι, ή κάνουν σχεδόν πάντα τα ίδια πράγματα. Εξαίρεση αποτελούν κάποια bosses, για τα οποία δε θα πω τίποτα για να μη spoilάρω. Παρόλα αυτά, και αυτά τα bosses είναι σχεδόν παράταιρα έτσι όπως έρχονται στην ιστορία και το πως φεύγουν από αυτή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, για εμένα, να μην έχει καλό “κρεσέντο”/φινάλε το game.
Εκτός του ότι όντως το ίδιο γίνεται και στην πλοκή -συμφωνά με τη γνώμη μου, δεν έχει και κάτι που να πεις ότι “ο χαρακτήρας μου έφτασε από το σημείο “α” στο σημείο “γ” μέσω του σημείου “β”, και όλο αυτό πάει για ένα τέλος “δ” που θα με κάνει να καταλάβω ότι άξιζε ο όλος χρόνος που έδωσα εδώ”. Νομίζω, χωρίς να είμαι 100% σίγουρος, ότι είναι αυτό που έχει να κάνει με τον διαχωρισμό στις ιστορίες σε τρία μέρη. Μιλάω εδώ για το οτιδήποτε. Games, comics, ταινίες, το οτιδήποτε. Πάντα έχεις τρία μέρη, με το τελευταίο να είναι εκεί γιατί το έχουν φέρει όμορφα τα άλλα δύο, και κλείνει το όλο πράγμα όπως του πρέπει. Κοίτα για να πω την αλήθεια ο τίτλος το κάνει αυτό και στα δύο μέρη του. Δηλαδή, αν έχετε παίξει κάποια Resident Evil games, όταν τελειώνει το μέρος που παίζεις με την Grace ως επί το πλείστον, θα δεις κάποια στοιχεία που δίνουν την εντύπωση ότι τελείωσες και το game ολόκληρο. Μετά η συνέχεια με τον Leon έρχεται σχεδόν σαν το επόμενο επεισόδιο, το οποίο θες να δεις γιατί έκλεισε με cliffhanger το προηγούμενο επεισόδιο. Και πάλι, αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι στο τέλος και του δεύτερου επεισοδίου, αυτού που παίζει ο Leon για το μεγαλύτερό του μέρος, δεν υπάρχει το κλείσιμο που θα έπρεπε για εμένα. Δεν ξέρω. Μπορώ να πω ότι ξενέρωσα κιόλας. Αν τελειώσεις το game και ψήνεσαι μπες να δεις τη μάπα μου στο stream όταν τελείωσα τον τίτλο. Είμαι λίγο σαν να μην πιστεύω αυτό που βλέπω! 😅
Καλά, κάποιος θα πει ότι τα Resident Evil δεν τα παίζεις για την ιστορία. Και, άντε να στο δώσω, δεν έχει να κάνει όμως με αυτό μόνο. Δεν είναι ότι η ιστορία του game δεν έχει καλό κλείσιμο -που δεν έχει- είναι ότι και το όλο θέμα δε με έκανε να νιώσω ότι ο τίτλος κέρδισε το τέλος του. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω. Είναι σαν να παίζω, παίζω, παίζω, και ξαφνικά να τελειώνει το game από το πουθενά. Σαν τίποτα να μη μου έδωσε την εντύπωση ότι προχωράω προς κάτι. Απλά πάω, και ξαφνικά έφτασα! Κάπως έτσι. Θα μου πεις, και τα άλλα Resi έτσι δεν είναι; Και θα σου απαντήσω ότι όχι, δεν είναι έτσι. Εκτός των όπλων και των εχθρών, η όλη ιστορία πάει κάπου, και το τέλος αυτής έρχεται με κανονικά “βήματα”. Ακόμα και στο Resident Evil 6 που είναι ένα τουρλουμπούκι η ιστορία του. Αν τη βάλεις στη σειρά, βγάζει ένα “α” νόημα, και έχει αρχή, μέση και τέλος. Αλλά εδώ νομίζω ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν με το πόσο διαφορετικά, και μικρά χρονικά, μοιάζουν τα δύο τμήματα του τίτλου. Εκεί νομίζω ότι είναι και το μεγαλύτερό μου πρόβλημα, με το σενάριο -προσοχή, μιλάω πάντα με τα στάνταρ που έχει θέσει η σειρά, δεν περιμένω ξαφνικά να δω The Last of Us στο Resident Evil- να είναι το δεύτερο.
Ένα ακόμα περίεργο που μου ταλανίζει το κεφάλι είναι το κατά πόσο αυτός ο τίτλος στέκει μόνος του ή θα στέκει μόνος του στο μέλλον. Ναι, ξέρω είναι το γα*ημένο το “9”, πρέπει να είσαι λίγο βλάκας για να πας εδώ κατευθείαν χωρίς να γνωρίζεις τίποτα από τα προηγούμενα. Αλλά και πάλι. Δεν ξέρω ας πούμε αν τα τμήματα σε μία πολύ συγκεκριμένη πόλη -που όλοι ξέρουμε ποια είναι, αλλά δε θα πω για να μη spoilάρω- μου άρεσαν επειδή είναι αυτή η συγκεκριμένη πόλη ή μου άρεσαν επειδή είναι όντως καλοσχεδιασμένα σαν τμήματα του game. Εγώ, έτσι όπως το σκέφτομαι, νομίζω το πρώτο. Νομίζω ότι κάποιος που δεν έχει μεγάλη επαφή με τη σειρά, δε θα νιώσει ότι παίζει κάτι καλό, ή τουλάχιστον όχι κάτι ΤΟΣΟ ΚΑΛΟ όσο λένε όλοι στο internet για τον τίτλο. Αυτό πάει μαζί με τα πολλά easter eggs. Καλά και χρυσά, και σίγουρα δουλεύουν μιας και είναι τα τριάντα χρόνια για τη σειρά, θα δουλεύουν όμως και στο μέλλον. Θέλω να πω, κάποια boss fights φαίνεται πολύ ότι είναι εκεί για να είναι, και δε βοηθούν σε τίποτα άλλο πέραν του να κάνουν τη cameo εμφάνιση.
Τέλος, για να κλείσω με τα κακά, φαίνεται ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ότι έχουν κάνει χρήση των assets των remakes ΟΣΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ μπορούσαν. Δηλαδή μόνο κανένα las plagas που δεν πετάχτηκε στα άκυρα. Σχεδόν ότι άλλο βλέπεις από μία φάση και κάτω στο game, είναι κάτι που έχεις δει στα remakes των Resident Evil 2 και 3. Και, OK, να το δεχτώ μέχρι ενός σημείου, απλά για κάποια από αυτά τα πράγματα, δε βγαίνει και πολύ νόημα που είναι αυτά εκεί και όχι κάποια άλλα από το lore της σειράς που θα βοηθούσαν παραπάνω στο να γίνει ακόμα πιο πιστευτή -σύμφωνα με το lore πάντα- η ιστορία του Requiem.
Είπα θα κλείσω με τα κακά, αλλά δεν έγραψα το μεγαλύτερο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή τη στιγμή δε θέλω να το ξαναπαίξω. Αυτό με στεναχωρεί πολύ γιατί από το Resident Evil 7 και μετά, όλα τα Resi τα έβγαζα δύο φορές απανωτά την πρώτη φορά που τα έπιανα. Εδώ δε μου έκανε κέφι. Και είχα έτοιμα και τα banners για τα υπόλοιπα livestreams και τώρα πήγαν τσάμπα και αυτά. 😅 Καλά κοίτα, σίγουρα θα το ξαναπαίξω, και σίγουρα θα είναι τώρα στα κοντά, αλλά μόνο και μόνο που δεν είχα όρεξη να το δω στα καπάκια, αυτό κάτι λέει.
Έλα, πάμε πίσω στα καλά για να κλείσουμε με μία όμορφη νότα, γιατί θα νομίζεις ότι κλαίω τα λεφτά που έδωσα. Δεν τα κλαίω. Μαζί με τον ήχο και τις ερμηνείες, μπορώ να πω ότι και τα γράφηκα είναι τρομερά όμορφα. Δεν ξέρω τι μαγικά έχουν κάνει. Το είδα στο Xbox -γιατί ήθελα να πάρω τη φυσική Deluxe έκδοση- και τώρα με τρώει να το πάρω και στο PC για να δω “τι ψάρια θα πιάσει” το κατά πολύ δυνατότερο του Xbox μηχάνημα που έχω για PC. Δε θα το κάνω ακόμα όμως, υπομονή. Ας πάω για ένα δεύτερο πέρασμα στο Xbox, να πάρουμε και κανένα παραπάνω achievement, και μετά βλέπουμε.
Επίσης, πριν κλείσω με το κείμενο να πω λίγα λόγια παραπάνω για τα zombies. Κοίτα, πραγματικά δεν είναι ότι θα δεις κάθε zombie να έχει άλλον χαρακτήρα. Υπάρχουν ξέρω’γω πέντε με έξι διαφορετικά, άντε εφτά, όχι παραπάνω. Και πάντα μιλάω γι’ αυτά στο κομμάτι της Grace, με τον Leon τα zombies είναι απλά εκεί για να κάνουν επιθέσεις και να τα σκοτώνεις. Πάμε στον χαρακτήρα τους όμως. Ακόμα και αυτά τα έξι με εφτά “καλούπια” κάνουν τον τίτλο τρομακτικό και μοναδικό. Δε νομίζω να έχω ξαναδεί σε κάποιο άλλο game τα zombies να έχουν “τόσο ζωή”, και αυτό είναι που τα κάνει ακόμα πιο τρομακτικά και φρικιαστικά. Εννοείται ότι δε θα πω τι κάνει το καθένα ή κάτι, απλά και πάλι, μην περιμένετε θαύματα, δεν είναι ότι υπάρχουν και πολλές παραπάνω ρουτίνες στα zombies από αυτές που έχετε δει στα trailers. Είναι όμως κάτι μοναδικό που κάνει τον τίτλο μοναδικά τρομακτικό. Πάμε στο κλείσιμο γιατί μάλλον το λεξιλόγιό μου δεν περιέχει κάποια άλλη λέξη πέραν του “τρομακτικό” ή “φρικιαστικό” για να περιγράψει αυτό το κομμάτι του τίτλου και θα καταντήσω κουραστικός. 😅
Με αυτά στο μυαλό πάμε για ένα δεύτερο πέρασμα; Και δεν πάμε. Τα πλήρωσα τα λεφτά μου τώρα! Όχι, όχι, trollάρω λίγο, δεν είναι μόνο γι’ αυτό. Το game πέραν αυτών που ανέφερα σε αυτό το άρθρο, κάνει όλα τα άλλα τουλάχιστον καλά, αν όχι τέλεια. Δεν είπα ας πούμε ότι ίσως δεν υπάρχει κάτι άλλο που να έχω παίξει και να κάνει τόσο τέλεια την αλλαγή από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο χωρίς να αλλάζει ή να χαλάει αυτό που παίζεις. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο θέλω να το ξαναδώ. Αυτός είναι τουλάχιστον ένας λόγος για τον οποίο θέλω να το ξαναδώ, για να το πω όπως πρέπει. Έχουμε και πολλούς άλλους. Θα τα ξαναπούμε λοιπόν όταν το ξαναδώ. Είμαι περίεργος για το ποια θα είναι η γνώμη μου γενικώς για τον τίτλο μετά το δεύτερο ή και το τρίτο -αν υπάρξει- playthrough. Συγνώμη αν σας απογοήτευσα… Δεν πιστεύω όμως ότι το game είναι κακό, πολύ απλά: είναι ένα πολύ καλό game, ένα πολύ καλό Resident Evil, δεν είναι όμως “το δέκα το καλό”, ούτε το καλύτερο Resident Evil που έγινε ποτέ. Αυτά. Τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου σε όλους! 😘😗😙😚
ΥΓ. Και πάλι οι φωτογραφίες στο άρθρο είναι όλες από το δικό μου playthrough.
