Coffee & Games 28.02.2026:
Ε, λοιπόν έλεγα ότι θα γράψω για το Resi σήμερα, αλλά να που το σκέφτηκα πάλι. Αυτή είναι μία από τις λίγες φορές που γράφω το κείμενο άλλη μέρα και όχι το Σάββατο που βγαίνει. Θέλω να λιώσω στα streams αυτό το Σαββατοκύριακο. Θέλω να τελειώσω τουλάχιστον μία φορά το Resident Evil (9) Requiem αν μπορέσω, και μιας που δεν κάνω livestreams μέσα στην εβδομάδα περιμένοντας το game, είπα να γράψω ένα κείμενο για να βγει το Σάββατο κατευθείαν. Λίγα λόγια τους δύο Spider-Man τίτλους της Insomniac για το PlayStation 4. Καλά, καλά, ξέρω. Το Miles Morales είναι με το “ένα πόδι” στο PlayStation 5, αλλά μου άρεσε αυτός ο τίτλος για το άρθρο γι’ αυτό και τους βάζω και τους δύο τίτλους στο PlayStation 4.
Η φωτογραφία για ακόμα μία φορά δεν έχει σχέση με το κείμενο. Ε, τι να κάνουμε; Έχω βάλει ήδη δύο φωτογραφίες από αυτά τα games οπότε είπα να πάω με κάτι που παίζω αυτόν τον καιρό και δε νομίζω να έχω άλλη ευκαιρία για φωτογραφία για τη στήλη από αυτό. High on Life 2, και αυτό μέσω του Game Pass. Μέχρι στιγμής είναι αρκετά ωραίο FPS, με την τρέλα του. Θα έλεγα ότι το χιούμορ του δε με έχει πιάσει τόσο όσο του πρώτου. Έχει όμως κάποια καινούργια στοιχεία που έχουν να κάνουν με τα αρκετά platforming μέρη του τίτλου, που για να τα περάσεις πρέπει να δουλέψεις κάπως διαφορετικά με τα όπλα. Δε θυμάμαι αν αυτά υπήρχαν και στο πρώτο game να πω την αλήθεια, αλλά εδώ δουλεύουν και κάποιες φορές μπορώ να πω ότι θέλει και λίγο παραπάνω σκέψη για να περάσεις ένα σημείο. Αυτά. Τα υπόλοιπα ίσως αφού τερματιστεί το game.
Πάμε στα Spider-Man τώρα. Είχα πει σε προηγούμενο κείμενο ότι δε θα πω πολλά λόγια γι’ αυτά, ή τουλάχιστον για το πρώτο. Είχα γράψει κάποια πράγματα γι’ αυτό την πρώτη φορά που το έπαιξα, πέντε χρόνια πριν αν δεν κάνω λάθος. Τώρα όμως, που τα θυμάμαι και καλύτερα, και έχω και τα streams να μου θυμίζουν ότι έχω ξεχάσει, νομίζω ότι πρέπει να πω κάποια λόγια για τους τίτλους, για να κλείσουμε μία και καλή. Καταρχάς, γιατί όχι και για το Spider-Man 2; Για τον πολύ απλό λόγο ότι ακόμα δεν το έχω παίξει, και σίγουρα θα πάρει κάποιον χρόνο μέχρι να γίνει αυτό, γιατί προτεραιότητα έχει το Resi 9 στα livestreams. Ποιος ξέρει πότε θα ξαναδούμε τον Spider-Man -με το Spider-Man 2- σε αυτά.
Αν δεν κάνω κάποιο μεγάλο λάθος λοιπόν, τότες παλιά που είχα παίξει για πρώτη φορά το Marvel’s Spider-Man για το PlayStation 4, είχα πει πολύ καλά λόγια. Κοίτα τώρα λίγο θα αλλάξει το “τροπάρι”. Όχι πολύ, αλλά σίγουρα δεν έχω να πω μόνο καλά λόγια για τον τίτλο αυτόν πλέον. Στο πλαίσιο που παίζω κάποια Marvel Super Hero games που έχω από την εποχή του Xbox 360 μέχρι σήμερα, έπαιξα πριν το πρώτο game της Insomniac άλλα τρία με πρωταγωνιστή τον Spider-Man. Τα περισσότερα ήταν σίγουρα κατώτερα, υπάρχει όμως ένα που νομίζω ότι για κάποιους λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω, είναι λίγο καλύτερο από τους τίτλους του PlayStation 4. Σίγουρα όχι σε γραφικά και ήχο, σίγουρα όχι σε ερμηνείες από τους ηθοποιούς, αλλά σίγουρα σε ποικιλία και σε gameplay που δεν κάνει τα ίδια και τα ίδια μετά τις πρώτες δύο ώρες ας πούμε. Και εκεί νομίζω ότι υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα και με τους δύο τίτλους της Insomniac. Το map cleaning του Assassin’s Creed πχ, διαφέρει μόνο και μόνο γιατί δεν έχει τον Spider-Man και έχει έναν assassin. Εκεί ήταν το πρόβλημά μου και με το Ghost of Tsushima. Δυστυχώς, και στα Spider-Man -μέχρι αυτό που έχω παίξει- και στο Tsushima, μετά από κάποια φάση -η οποία είναι αρκετά νωρίς σε σχέση με το πόσες ώρες δίνεις στα games αυτά- αυτό που σε βάζει το game να κάνεις είναι το ίδιο και το ίδιο και το ίδιο… Αυτό είναι κακό από μόνο του; Μπορεί και όχι. Εδώ τουλάχιστον μπορείς να πεις ότι είναι ωραία η μετακίνηση στο χάρτη, οπότε ίσως το προσπερνάς το ότι κάνεις το ίδιο και το ίδιο κάθε φορά γιατί έχεις αυτά τα διαλείμματα ενδιάμεσα που είναι αρκετά ευχάριστα! Παρόλα αυτά, υπάρχει πρόβλημα. Και για εμένα αυτό το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν και το κεντρικό σενάριο δε με ενθουσιάζει και τόσο.
Έχουμε δει πολλές ιστορίες με τον Spider-Man, τόσο πολύ προβλέψιμη ιστορία είχα καιρό να δω. Εντάξει, έχει ένα με δύο καλά plot twists, αλλά γενικώς δεν είναι κάτι που θα δεις και δε θα το έχεις μαντέψει τουλάχιστον πέντε λεπτά πριν γίνει. Με το plot twist στο τέλος του κεντρικού σεναρίου να είναι σχεδόν μπροστά στα μάτια σου από την αρχή. Εδώ μιλάω και για τα δύο games. Δεν ήταν κάτι που να με κράτησε τόσο πολύ στο σενάριο, ας πούμε, σε σχέση με το Marvel’s Midnight Suns ή ακόμα πολύ καλύτερα σε σχέση με το Marvel’s Guardians of the Galaxy, το οποίο είχε φοβερό σενάριο. Βλέπω και “ακούω” το τι περνούν οι δύο Spider-Men σε αυτά τα games. Ναι, έχουν ανάπτυξη χαρακτήρα, ακόμα και ο Miles που είναι σε ένα αρκετά πιο μικρό σε διάρκεια game. Δεν είναι όμως κάτι που δεν περιμένεις τόσο πολύ.
Αυτά όμως με τις επαναλαμβανόμενες αποστολές και τις κεντρικές πλοκές που δεν είναι και τόσο – τόσο καλές, είναι ίσως τα μόνα κακά που βλέπω στους τίτλους αυτούς. Κατά τα άλλα πάμε πολύ καλά. OK, το σύστημα μάχης είναι αντιγραφή των Batman Arkham, αλλά είναι πολύ καλή αντιγραφή. Άσε που εδώ βγάζει και παραπάνω νόημα αυτό με τη “spider sense” που έχουν όλα τα άλλα games που αντιγράφουν τα Batman Arkham -ακόμα και σε σχέση με τα ίδια τα Batman Arkham- γιατί πολύ απλά οι Spider-Men έχουν spider sense! Δεν είναι εκεί απλά για να καταλάβει ο παίχτης ότι κάποιος εχθρός πάει να τον χτυπήσει.
Ωραία όπως είπα και πριν είναι και τα γραφικά. Σε στιγμές είναι φοβερά. Εννοείται ότι μιλάω για τις PC εκδόσεις των τίτλων. Σε κάποιες εικόνες δεν το πίστευα αυτό που έβλεπα. Επίσης, πρέπει να αναφέρω ότι το Miles Morales δεν μπορεί να το τρέξει η κάρτα γραφικών μου με όλα σε Ultra High και 4K. Είναι τόσο απαιτητικό game. Ακόμα και εκεί που το έτρεξα όμως φαίνεται πανέμορφο.
Πάμε όμως στο γιατί ακόμα πιστεύω ότι το Spider-Man: Shattered Dimensions είναι καλύτερο. Πριν από αυτό να πω ότι τα δύο Spider-Man της Insomniac ήταν μετά από άλλα τρία Spider-Man games. Όποτε, ίσως κουράστηκα και να τα αδικώ κάπως. Πάντως, όταν έπαιξα και πάλι το Spider-Man: Shattered Dimensions ήταν μία εμπειρία που δε με έκανε να βαρεθώ ποτέ. Σίγουρα έχει αυτό που εναλλάσσεις τους τέσσερεις Spider-Men οι οποίοι έχουν διαφορετικό gameplay και ζητούμενα στα levels τους, όποτε βοηθάει. Αυτό ίσως είναι κάτι που θα μπορέσω να πω και για το Spider-Man 2 της Insomniac, μιας και εκεί παίζεις και με τον Peter Parker αλλά και με τον Miles Morales. Πάμε σε αυτά που έχω παίξει μέχρι τώρα όμως. Μπορεί το Spider-Man: Shattered Dimensions να μην ήταν open world, και να μην είχες μία πόλη να ψάξεις, είχε όμως κάτι που σαν game το έκανε λίγο καλύτερο στα μάτια μου. Δεν ξέρω τι… Για να είμαι όμως ειλικρινής, ίσως και να βοηθάει το γεγονός ότι το Spider-Man: Shattered Dimensions ήταν το πρώτο Spider-Man game που έπιασα για τα streams, ενώ το Marvel’s Spider-Man ήταν το τέταρτο στη σειρά, με το Miles Morales να είναι το πέμπτο. Μπορεί να μπούχτισα, το ξέρω. Ήλπιζα όμως ότι αυτά τα δύο games -μιας και είναι πιο καινούργια- θα με ξαναέφερναν “πίσω στο παιχνίδι” χωρίς να με κουράσουν.
Α! Ξέχασα να αναφέρω ότι έχουν και κάτι στιγμές που παίζεις με τη Mary Jane που είναι χάλια. Sorry Insomniac μου, ξέρω γιατί το έκανες ή τουλάχιστον φαντάζομαι. Προσπάθησαν οι άνθρωποι να σπάσουν λίγο τη μονοτονία του να κάνεις τα ίδια και τα ίδια με τον Spider-Man. Δυστυχώς όμως, δεν ήταν και πολύ καλή ιδέα αυτές οι στιγμές. Ελπίζω στο Spider-Man 2 να μην έχει πολλές ή και καθόλου. Άκυρο που το έβαλα εδώ αυτό σαν παράγραφο, συγνώμη, αλλά μου ήρθε στο κεφάλι λίγες στιγμές πριν βγει το κείμενο στο blog. 😅
Με αυτό το άρθρο όμως, ίσως κάποιος να νομίζει ότι δε μου άρεσαν τα games αυτά. Ξέρεις έχουμε φτάσει σε ένα σημείο πλέον που αν ένας τίτλος δεν είναι του 9 και του 10, τότε είναι του 1 και του 2. Ενδιάμεσα δεν υπάρχουν! Ε, λοιπόν για εμένα υπάρχουν. Δε θα πω βαθμό, δε μου αρέσει να βάζω βαθμούς στο blog. Απλά θα πω να δείτε πόσες ώρες έριξα στον λογαριασμό μου στο Steam. Αυτές τις ώρες δεν τις ρίχνεις σε games που δε σου αρέσουν. Ή για να το πω και αλλιώς, δε θα κάτσεις να κάνεις 100% τα πάντα – όλα, αν δε σου αρέσει αυτό που παίζεις. Θα βγάλεις το κεντρικό story, και πάμε παρακάτω. Κάτι τέτοιο δεν έχουμε εδώ, οπότε θέλω να πιστεύω ότι κάποιος καταλαβαίνει πως αυτά τα δύο games μου άρεσαν πολύ. Απλά δεν είναι “το δέκα το καλό” που βλέπω όλοι να λένε, και μέσα στο κεφάλι μου, σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα Spider-Man videogames που έχουν βγει ποτέ. Εδώ να αναφέρω ότι εκτός του Spider-Man: Shattered Dimensions που λέω και ξαναλέω σε αυτό το άρθρο, τρέφω και μία ιδιαίτερη αγάπη για το Ultimate Spider-Man του original Xbox, PlayStation 2, και GameCube. Δεν ξέρω γιατί, ή για να το πω καλύτερα, δε θυμάμαι γιατί! Αλλά σίγουρα είναι από τα games που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση όταν το έπαιξα για πρώτη φορά, και στεναχωριέμαι που πλέον δεν υπάρχει κάποιο νόμιμος τρόπος να παίξει κάποιος αυτό το game, εκτός αν έχει κάποια παλιά κονσόλα, και κάποια φυσική κόπια του τίτλου.
Νομίζω ότι με αυτά τα λίγα λόγια έδωσα σε κάποιον να καταλάβει τι παίζει μέσα στο κεφάλι μου. Στα γρήγορα λοιπόν, γα*ει και δέρνει η κίνηση του Spider-Man στο χώρο. Πανέμορφα γραφικά και ήχος. Πολύ καλή κόπια της μάχης των Batman Arkham. Πολύ επαναλαμβανόμενα objectives. Δυστυχώς, όχι και τόσο καλή ιστορία. Δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν είναι από τις ιστορίες του Spider-Man που θα θυμάμαι. Και νομίζω ότι κάπου εδώ μπορώ να κλείσω για να πάω πίσω στο Resi 9. Καλά, καλά μία πλάκα κάναμε! Όπως είπα αυτές οι γραμμές γράφονται πριν βγει το Resi 9. Είμαι σίγουρος όμως ότι όταν δημοσιευθούν και τις διαβάζετε, εγώ θα λιώνω στο Resi 9 στα livestreams! Ελάτε να πείτε ένα “γειά”! Τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου σε όλους! 😘😗😙😚
ΥΓ. Όλες οι φωτογραφίες του άρθρου είναι από τα δικά μου playthroughs με τους τίτλους.
