Δεν ξέρω πόσοι από εσάς περιμένατε αυτή την ταινία, αλλά εγώ για κάποιο λόγο την περίμενα. Το πρώτο Mortal Kombat του 2021, δεν ήταν κάτι το καταπληκτικό, αλλά είχε αρκετά καλά σημεία, που προσωπικά με έκαναν να περιμένω πολύ τη συνέχεια του. Για να πω την αλήθεια, δεν ήμουν και πολύ σίγουρος ότι αυτό θα γίνει. Μετά από πέντε χρόνια όμως, έχουμε στις αίθουσες το Mortal Kombat II, και για κάποιο λόγο ήμουν πολύ ενθουσιασμένος. Για να δούμε αν τελικά η ταινία έπιασε το “hype” που είχα στο κεφάλι μου ή όχι.
Επιτέλους, έχουμε τουρνουά!
Όπως πάντα θα το πάμε για αρχή με τα βασικά και τη γενική πλοκή. Κάτι που ήταν κακό κατά τη γνώμη μου στην προηγούμενη ταινία, και φτιάχνει εδώ, είναι το τουρνουά αυτό – καθαυτό. Ναι, επιτέλους έχουμε το Mortal Kombat. Αυτό είναι κάτι που η καινούργια ταινία φτιάχνει από την αρχή. Αν θυμάμαι καλά, περίπου στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας το τουρνουά αρχίζει. Κάτι που ίσως ξενίσει τους λάτρεις του lore του παιχνιδιού, είναι το γεγονός ότι για ακόμα μία φορά έχουμε να κάνουμε με διαφορετικό κόσμο και διαφορετική ιστορία. Κάποια πράγματα από την πρώτη ταινία έχουν μείνει, κάποια έχουν απλά ξεχαστεί. Ένα από τα αυτά που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία είναι τα σημάδια ή τατουάζ ή ότι ήταν τέλος πάντων που έπρεπε να έχουν οι champions που συμμετέχουν στο τουρνουά. Εγώ αυτό το βρίσκω καλό. Ξέφυγα όμως λίγο για την πρώτη παράγραφο και πρέπει να γράψω για τη γενική πλοκή όπως είπα στην αρχή της. Βασικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Johnny Cage και η Kitana. Νομίζω ότι η δεύτερη έχει λίγο παραπάνω τα “φώτα πάνω της”. O Johnny είναι ο χαρακτήρας που έχουμε ως “άβαταρ” στην ταινία, για να μπορέσει αυτή να μας δώσει να καταλάβουμε ακόμα περισσότερο τον κόσμο της, αλλά και για να μπουν στο βασικό σενάριο της σειράς όσοι έρχονται με αυτή την ταινία για πρώτη φορά σε επαφή με στον κόσμο του Mortal Kombat.
Το τουρνουά αρχίζει λοιπόν και οι μάχες είναι πραγματικά η μία μετά την άλλη. Γενικώς, η δομή της ταινίας είναι τέτοια που δεν αφήνει και πολύ χρόνο για να σκεφτείς ή να πάρεις μία ανάσα. Έχουμε κάποιον μικρό διάλογο για κάτι και μετά έχουμε ξύλο, και αυτό είναι κάτι που συνεχίζει σε όλη τη διάρκειά της. Εγώ προσωπικά αυτό το λάτρεψα. Ξέρω ότι σε άλλες ταινίες είμαι λίγο παραπάνω επικριτικός αν έχουμε τη μία σκηνή δράσης μετά την άλλη, αλλά εδώ νομίζω ότι κολλάει. Πρώτον, έχουμε να κάνουμε με το Mortal Kombat, μία σειρά παιχνιδιών που είναι fighting. Ναι μεν, έχουν και ιστορία, αλλά αυτή είναι εκεί για να είναι. Όποτε θέλω από την ταινία που λέγεται Mortal Kombat να έχει πολύ ξύλο, και ακόμα καλύτερα, αν γίνεται να έχει μόνο ξύλο! Δεύτερον, νομίζω ότι αυτό που θέλει να σου δώσει για να καταλάβεις τι γίνεται στην ταινία και να προχωρήσει η πλοκή της, το κάνει καλά. Από την άλλη όμως μιλάμε για ταινία και όχι video game, οπότε ίσως λίγο παραπάνω “μπλα – μπλα” να ήταν χρήσιμο για να πούμε ότι δε βλέπουμε απλά τους χαρακτήρες των παιχνιδιών να παίζουν ξύλο μέσω των ηθοποιών που τους υποδύονται.
Μιλώντας για τους ηθοποιούς θα περάσω λίγο νωρίς – σε σχέση με άλλα reviews ταινιών που κάνω – σε αυτούς. Δυστυχώς, όπως και στην πρώτη ταινία, είμαστε επιεικώς άνω του μετρίου, με δύο ή τρεις ηθοποιούς να κάνουν τη δουλειά τους πολύ καλά. Παρόλα αυτά, επειδή αν όχι όλοι, πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι που ξέρουν πολεμικές τέχνες, το τελικό αποτέλεσμα – μιας και η περισσότερη ώρα στην ταινία είναι μάχες – είναι καλό.
Ήρθαμε να δούμε Βία και Αίμα!
Πάμε στις μάχες. Οι πρώτες είναι λίγο χαζούλικες, και περισσότερο είναι εκεί για να πούμε ότι είδαμε κάτι παραπάνω από τα games, παρά κάτι άλλο. Μετά από ένα σημείο όμως, και μία πολύ συγκεκριμένη μάχη – που είμαι σίγουρος ότι θα το καταλάβετε όταν τη δείτε – το πράγμα αλλάζει και πιάνει πολύ καλά επίπεδα. Έχουμε πολλά πλάνα που είναι από τα πλάγια, για να θυμίσουν το παιχνίδι, κάτι που φαντάζομαι ότι έκανε τα γυρίσματα της ταινίας κάπως δύσκολα. Θέλω να πω, υπάρχει πολύ συγκεκριμένος λόγος που στις περισσότερες ταινίες η κάμερα είναι εκεί που είναι στις μάχες. Όταν τραβάς τις μάχες από πλάγια είναι δύσκολο να μην έχεις κανένα θέμα με τους ηθοποιούς σου, γιατί σε αυτά τα πλάνα πρέπει όντως να ακουμπήσει ο ένας τον άλλον για να φανεί πως έχουν μάχη αληθινή και όχι κάτι άλλο. Τέλος πάντων, γενικώς είναι και πολλές οι στιγμές που θα δεις κάποιες δυνάμεις από τα παιχνίδια. Και όταν λέω “πολλές” εννοώ πάρα πολλές. Και ξέρεις κάτι; Αυτό βγάζει ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ νόημα. Υποτίθεται ότι είναι μάχες με ανθρώπους που έχουν κάποιες υπερδυνάμεις και παλεύουν για το μέλλον της Γης – ή Earthrealm, είναι απόλυτα λογικό αυτοί οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους στο έπακρο κάθε φορά που μπορούν και πρέπει να το κάνουν. Τώρα για το ποιοι είναι οι χαρακτήρες από τα games που κάνουν την εμφάνισή τους στην ταινία, να πάτε να το goolgάρετε, δε θα γράφω ονόματα εδώ. Το μόνο που μπορώ να σας υποσχεθώ όμως, είναι το ότι όποιοι από αυτούς είναι μέσα στην ταινία κάνουν – αν όχι όλα – σχεδόν όλα αυτά που ξέρετε ότι μπορούν να κάνουν από τα παιχνίδια. Νομίζω ότι όλοι οι χαρακτήρες λίγο – πολύ έχουν τις στιγμές τους για να λάμψουν, πρέπει να όμως να αναφέρω για ακόμα μία φορά τον Kano, ο οποίος για ακόμα μία φορά κλέβει την παράσταση σε όποια σκηνή είναι μέσα. Ο Karl Urban εννοείται ότι παίζει πολύ καλά τον Cage, και πρέπει να αναφέρω ότι ενώ οι ατάκες του είναι το ίδιο κωμικές όπως και του Kano – John Lawson, είναι πολύ διαφορετικά κωμικές, δίνοντας στον χαρακτήρα μία διαφορετική προσωπικότητα. Ακόμα παραπάνω – και ναι, μου είναι πολύ περίεργο που θα το γράψω αυτό – μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ο Baraka! Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, ο Baraka είναι από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες σε αυτή την ταινία! Αν και εδώ που τα λέμε τα προσθετικά εφέ που είχε έμοιαζαν περισσότερο με cosplay παρά με παραγωγή του Hollywood. Ήθελε λίγο παραπάνω δουλίτσα εκεί…
Τα Τεχνικά:
Με αυτή την πάσα, πάμε στα εφέ και τον ήχο. Τα εφέ είναι τις περισσότερες φορές καλά. Κάτι που με χάλασε λιγάκι όμως είναι το γεγονός ότι έχουμε τέσσερις, άντε πέντε το πολύ, τοποθεσίες σε όλη την ταινία. Αυτό κάνει έναν κόσμο που μας λένε και μας ξαναλένε στην ταινία ότι είναι μεγάλος, να μοιάζει πολύ μικρός. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με τα χρήματα που είχαν στη διάθεσή τους, αλλά δυστυχώς αυτό μου την έκανε λίγο. Γενικώς όμως, έχει γίνει καλή δουλειά σε πρακτικά – όπου υπήρχαν – αλλά και special εφέ. Σε αυτά που έχουν δημιουργηθεί από υπολογιστή γενικώς τα πάμε καλά, αλλά υπάρχουν και μερικά που νομίζω ότι σε κάποια χρόνια θα φαίνονται λίγο ψεύτικα. Είναι όμως πολύ καλή η δουλειά όταν έχουμε να κάνουμε με κάτι gory και με πολύ αίμα. Α! Αυτό δεν το ανέφερα παραπάνω για κάποιο λόγο. Ναι, η ταινία είναι “άνω των 18”, όπως και η προηγούμενη, και είναι στο φουλ αίμα και έχει και αρκετά βρισίδια. Κάτι που εγώ προσωπικά αγάπησα να πω την αλήθεια μου. Όπου λοιπόν έχουμε κάτι που έχει να κάνει με διαμελησμούς, σπασίματα άκρων, κοψίματα άκρων κτλ, είμαστε σε πολύ καλά επίπεδα στις περισσότερες των περιπτώσεων. Στα του ήχου, ενώ είναι καλός στα εφέ ήχου, και έχουμε ότι πρέπει να έχουμε, εκεί που πρέπει να το έχουμε, εγώ προσωπικά έχω ένα μικρό προβληματάκι με το OST. Πάνε για κάτι πολύ επικό, και δε νομίζω ότι κολλάει τόσο. Επίσης, OK δεν περίμενα να το spamάρουν, αλλά δεν παίζουν ούτε μία φορά μέσα στην ταινία το κομμάτι που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε από την original Mortal Kombat ταινία του 1995. Έστω να παίξει κάποιες νότες σε κάποια τελική μάχη ή κάτι, όπως έκαναν στην προηγούμενη ταινία. Τίποτα… Εμένα αυτό μου έλειψε, και σε συνδυασμό με το ότι δε μου κολλούσε το πόσο epicούρα ήθελαν να είναι, μπορώ να πω ότι είμαι λιγάκι απογοητευμένος από το OST. Βέβαια, για να τα λέμε όλα, σε κάποιες μάχες αυτό το epic OST κολλούσε, απλά για εμένα, στις περισσότερες δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή.
Επίλογος:
Τι άλλο να πω; Δεν ξέρω. Για πλοκή είπαμε, για ηθοποιούς είπαμε, για μουσική και εφέ είπαμε. Δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο. Η τελική ερώτηση είναι μία, αξίζει να το δεις στο σινεμά; Πιστεύω πως ναι. Δεν είναι ότι θα χάσεις πολλά αν δεις αυτή την ταινία σπίτι σου, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν κάποιες αρκετές σκηνές που στο σινεμά δείχνουν πιο όμορφες. Δεν ξέρω αν ήταν το IMAX, γιατί πάντα επηρεάζει αυτό, αλλά σίγουρα μου έρχονται στο μυαλό χωρίς πολύ – πολύ σκέψη τέσσερεις σκηνές που νομίζω ότι δε θα είχαν τον ίδιο αντίκτυπο στα μάτια μου αν τις έβλεπα στην οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασής μου. Από την άλλη όμως, αν δεις αυτή την ταινία ως ταινία και όχι απλά ως μεταφορά, έχει σοβαρά προβλήματα. Πρέπει στην επόμενη να κάνουν κάτι παραπάνω με το σενάριο. Και αν πάρουμε ως παράδειγμα το πως άλλαξαν κάποια πράγματα σε αυτήν την παραγωγή ακούγοντας το feedback που είχαν από την πρώτη ταινία, νομίζω ότι θα το φτιάξουν και αυτό κάπως στην επόμενη. Γιατί είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα έχουμε επόμενη παραγωγή. Το σενάριο έχει αρχή, μέση, και τέλος, αλλά στο τέλος αφήνει ανοιχτή μία πλοκή της για να έχουμε κάτι να κάνουμε στο κλείσιμο αυτής της τριλογίας. Είναι όμως καλά δοσμένο αυτό που θέλουν να πουν εδώ σαν ιστορία, που ακόμα και εδώ να σταματήσουν δεν υπάρχει πρόβλημα. Σίγουρα όμως, αν φτάσεις μέχρι το τέλος της και σου αρέσει, θα θες να δεις τις επόμενες περιπέτειες του team! Τέλος, όπως είπα και παραπάνω σε αυτήν την παράγραφο, ευτυχώς ακούνε το feedback, και για εμένα έφτιαξαν τα δύο μεγάλα προβλήματα που είχαν στην πρώτη ταινία. Το ένα το ανέφερα παραπάνω, το άλλο δε θα το αναφέρω γιατί πιστεύω ότι είναι spoiler. Έχει θέματα, αλλά νομίζω ότι αν είστε fan του Mortal Kombat θα γουστάρετε. Ειδικά αυτή η μάχη που αναφέρω στο κείμενο – και είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβετε ποια εννοώ όταν δείτε την ταινία – νομίζω ότι είναι στα επίπεδα της μάχης του Liu Kang και του Shang Tsung από την πρώτη Mortal Kombat ταινία. Ίσως και λίγο παραπάνω, μιας και έχει – ναι, ούτε και εγώ πιστεύω αυτό που πάω να γράψω – μία ανάπτυξη κάποιου χαρακτήρα από τους δύο που παίρνουν μέρος, και δεν είναι μόνο ξύλο, special movies και αίμα…
