Coffee and Games 15.08.2026:
Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες που δεν έχω κάτι για το οποίο πραγματικά θα ήθελα να γράψω. Βλέπε το όλο θέμα με το να παίξω τα Resi μου έχει πάρει πολύ παραπάνω απ’ όσο νόμιζα. Τα Pokemon το ίδιο. Οπότε είμαστε σε μία φάση τώρα που και δεν έχω παίξει κάτι καινούργιο, αλλά και δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μιλήσω πάνω στη βιομηχανία των videogames που να μην είναι κακό ή αρνητικό. Θα μπορούσα να πιάσω κάτι αρνητικό, αλλά είπα μωρέ ότι δε θέλω να είμαι μέσα στη μιζέρια όλη την ώρα. Πηγαίνουν όλα κατά διαόλου στον χώρο των videogames σίγουρα, αλλά πρώτον βγαίνουν και κάποια games ακόμα που μας κάνουν να μη βλέπουμε το πότε θα περάσει η ώρα να τα παίξουμε, και δεύτερον δεν είναι ότι είχαμε κάποια μεγάλη άσχημη είδηση αυτόν τον καιρό για να θέλω τόσο πολύ να μιλήσω γι’ αυτή που να “πατήσω” τον “όρκο” μου του να μη γράφω πεσιμιστικά πράγματα στη στήλη. Γιατί ναι, όσο και αν δε θέλω, όσο και αν προσπαθώ να το αποφύγω, είμαι 100% σίγουρος ότι κάτι θα γίνει μελλοντικά που θα με σπρώξει και πάλι στο να γράφω κακά νέα για τη βιομηχανία και να έχω νεύρα με αυτή. Είναι όμως άλλο η βιομηχανία και άλλο το hobby. Στην τελική, όπως έχω πει πολλές φορές, και τώρα να πεθάνει η βιομηχανία από το πουθενά και να πουν ότι δεν πρόκειται να ξαναβγει καινούργιος τίτλος ποτέ, έχουμε τόσα πολλά παλιά να παίξουμε που πραγματικά δε θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Πάμε όμως παρακάτω…
Μεγάλη εισαγωγή σήμερα. Δε θα είναι όμως μεγάλη η παράγραφος για τη φωτογραφία, γιατί πολύ απλά δεν την έχω βγάλει ακόμα και δεν ξέρω ποιό game θα είναι το θέμα της!
Και γιατί θα πούμε λοιπόν Vegeta μου σήμερα; Ε, ας πούμε για το τι παίζω αυτόν τον καιρό και ίσως λίγο παραπάνω γιατί ακόμα δεν έχω πιάσει το Assassin’s Creed Black Flag Resynced και στεναχωριέμαι γι’ αυτό. Ας πάμε όμως πρώτα στα streams, μιας και νομίζω ότι έχω μιλήσει πάρα πολύ για τα Resi σε αυτή τη στήλη, και ίσως το κάνω για ακόμα μία φορά στο μέλλον όταν τελειώσω με αυτά στο αφιέρωμα “30 Years of BIohazard” που κάνω τους τελευταίους τέσσερις νομίζω μήνες, οπότε ας το βγάλουμε αυτό από τη μέση τώρα που είναι νωρίς. Μόλις τελείωσε και το Resi 7. Υπάρχουν αρκετά πράγματα να πω γι’ αυτόν τον τίτλο, αλλά θα προσπαθήσω να μην ξεφύγω.
Δε θυμάμαι καθόλου αν έχω μιλήσει για το Resi 7 στη στήλη, αλλά δε θα μου κάνει καμία εντύπωση αν όντως το έχω κάνει. Σίγουρα δεν είχα γράψει κάτι όταν είχε κυκλοφορήσει ο τίτλος, γιατί δεν είχα το blog τότε… Ή η αλήθεια είναι ότι το είχα, αλλά ήταν πολύ αρχή και δεν έγραφα τόσο συχνά. Τέλος πάντων, τι να πρωτοπείς για το game που ανέβασε και πάλι τα Resi στην υπόληψη του κόσμου και μαζί με τα Monster Hunter έφεραν τη Capcom εκεί που είναι σήμερα. Επιστροφή στις ρίζες όσο κανένα άλλο sequel από οποιαδήποτε σείρα. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι δεν το γουστάρουν αυτόν το game για τους δικούς τους λόγους, και κάποιους από αυτούς τους ακούω, αλλά το Resi 7 δεν παύει να είναι ένα πολύ καλό game τρόμου, που σε πιάνει και δε σε αφήνει μέχρι το τέλος του. Ακόμα και ένα σημείο -που δε θα πω για να μη spoilάρω τίποτα- που είναι κάπως διαφορετικό και φαντάζει αρκετά παράταιρο με το υπόλοιπο game, δουλεύει στο να σου δώσει τον τρόμο που θέλει να περάσει αυτός ο τίτλος. Για ακόμα μία φορά -εκτός όλων των άλλων- μου αρέσει πολύ που ο παίκτης στην αρχή νομίζει πως το όλο θέμα είναι παραφυσικό, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα εγώ όταν το έπαιξα πρώτη φορά, αλλά στο τέλος -όπως είναι φυσικό για τη σειρά- δεν υπάρχει τίποτα το παραφυσικό και όλα έχουν να κάνουν με ιούς και παράσιτα. Μου αρέσει ακόμα πιο πολύ το ότι το όταν φτάσεις κοντά στον τερματισμό του Resi 8 καταλαβαίνεις ακόμα πιο πολλά πράγματα για το 7. Βέβαια, αυτό είναι κουβέντα για παρακάτω, όταν φτάσουμε στο 8, αν και νομίζω ότι για το 8 έχω πραγματικά μιλήσει πάρα πολύ σε αυτή τη στήλη.
Πάμε πίσω στο 7. Να πω την αλήθεια, δε νομίζω να υπάρχει κάποιο άλλο Resi τόσο τρομακτικό. Αυτό ίσως να είναι ένας ακόμα λόγος για να μην αρέσει σε κάποιον. Καταλαβαίνω ότι τα Resi είναι horror games, αλλά είναι και action games. Ναι, δε μιλάω μόνο για τους τίτλους μετά το 4. Γενικώς, από την αρχή, υπάρχει ο τρόμος, αλλά πάντα υπάρχει και η δράση. Όχι τόσο όσο μετά σίγουρα, αλλά πάντα η σειρά είχε αυτό το κινηματογραφικό που μπλέκει τον τρόμο με τη δράση. Κάποιες φορές δίνεται περισσότερο βάρος στο ένα μέρος, κάποιες στο άλλο. Εντάξει, νομίζω τώρα κάποιοι θα με κράξουν, αλλά δείτε λίγο τη μεγαλύτερη εικόνα. Ναι μεν, τα πρώτα Resi ήταν αργά και μεθοδικά games, που πρέπει να παίζεις με το inventory σου περισσότερο απ’ ότι παίζεις το υπόλοιπο παιχνίδι, αλλά πάντα είχαν αυτό το λίγο “action” ακόμα και αν ο βασικός τους στόχος ήταν να σε τρομάξουν. Ότι μετά το 4 το παράχ*σαν, ναι, εννοείται ότι το ακούω αυτό και το μιλάμε. Στο Resi 7 νομίζω ότι ο τρόμος πήρε πραγματικά το πάνω χέρι και αυτό φαίνεται από την αρχή μέχρι το τέλος του τίτλου. Αυτό δεν το λέω ως κάτι κακό, απλά το αναφέρω. Είναι και λίγο περίεργο ότι με αυτό το game μαθαίνουμε κάτι για το lore που μάλλον θα αλλάξει όσα ξέραμε για τους “κακούς” της σειράς, αλλά αυτό το game είναι το μόνο που μοιάζει τόσο ασύνδετο με το κεντρικό lore. Δηλαδή, αν μάθεις ένα με δύο στοιχεία από αυτό για το lore, δε χρειάζεται να το παίξεις για να πας παρακάτω με την ιστορία. Κάτι που δε συμβαίνει στο 8 ας πούμε, το οποίο κολλάει αρκετά καλύτερα στο “σύμπαν του Resi”. Βέβαια, για να πας στο 8 πρέπει να έχεις παίξει το 7 γιατί δε θα ξέρεις ποιος είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά και πάλι όπως είπα και πριν, αν πάρεις αυτή την πληροφορία από κάπου, μαζί με μία – δύο άλλες, δε χρειάζεται να παίξεις το 7 καθόλου για να καταλάβεις το lore της σειράς. Επίσης, πρέπει να αναφέρω ότι είναι ένα από τα λίγα κεφάλαια της σειράς -αν όχι το μόνο- που ο villain είναι και λίγο τραγικό πρόσωπο και ίσως, λέω ίσως, καταλαβαίνεις για ποιο λόγο κάνει ότι κάνει.
Περνώντας στα υπόλοιπα του μήνα, ακόμα είμαι κολλημένος στο Pokemon Sword. Έχω θέματα, ψυχολογικά να λύσω, που λέει και ο “ποιητής”. Τα θέλω όλα, και τα θέλω με τη σειρά τους. Έλεγα ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα βγάλει αρκετά Pokemon games, αλλά νόμιζα ότι όλα θα είναι όπως το Let’s GO Eevee, που ήταν η πρώτη γενιά. Δεν είναι έτσι όμως. Δεν είναι ότι το Sword έχει ΤΟΣΟ πολύ υλικό, που έχει, αλλά είναι ότι μαζί με αυτό μπήκε στη ζωή μου και το Pokemon HOME στο Switch. Εκεί λοιπόν, δεν έχει τα πλασματάκια σου στα κουτιά τους με τη σειρά που θες να τα βάλεις όπως είναι στο κινητό. Μισό λεπτό γιατί νομίζω ότι τα λέω μπερδεμένα. Είναι ακριβώς όπως θες εσύ να τα βάλεις στα κουτιά και δεν έχουν κάποιο μηχανισμό ή search ή κάτι, για να μπουν με τη σειρά του National Pokedex, έτσι όπως τα θέλω εγώ δηλαδή. Ανοίγοντας το Pokemon HOME μου είδα το χάος. Έτσι σταμάτησα να παίζω Sword, που έχω βγάλει βέβαια την κεντρική ιστορία και τα δύο DLCs, και είπα να φτιάξω το HOME πρώτα. Ε, αυτό άρχισε δύο ή τρεις εβδομάδες πριν. Και ακόμα είμαι στον αριθμό #370, το Luvdisc, οπότε έχουμε καιρό… Για να δούμε αν μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα τελειώσω με αυτό να πάω παρακάτω.
Και το κακό είναι ότι μετά από αυτό δεν θα πάμε κατευθείαν Black Flag. Έβγαλαν λέει μία τελευταία αποστολή στο Shadows οι αλήτες, και εγώ που όπως είπαμε έχω ένα μικρό προβληματάκι στο κεφάλι, θέλω να την παίξω για να τελειώνω με όλα από αυτό το game, οπότε δεν έχει Black Flag πριν αυτό. Το ίδιο είχαν κάνει και με το Mirage, και με έκαναν να γυρίζω πίσω και σε αυτό. Τουλάχιστον όμως το Mirage ήταν “πιο συμμαζεμένο” σαν game, το Shadows είναι πολύ μεγάλο και κακό… Πόσο κρίμα να έχουμε μετά από τόσα χρόνια το Assassin’s Creed στην Ιαπωνία, που περιμέναμε σχεδόν από το Assassin’s Creed 2 να πάει εκεί, και να μη γουστάρουμε να το παίξουμε. Εκεί καταντήσαμε…
Αυτά νομίζω για σήμερα. Χαλαρά και ήρεμα. Ένα μικρό C&G. Θα μπορούσα να γράψω για τη VGC στήλη σήμερα, αλλά κάθε φορά αυτό παίρνει χρόνο και είπα φέτος το καλοκαίρι να το πάρω λίγο χαλαρά το blog για να κάνω λίγο “διακοπές”. Οπότε ίσως από Σεπτέμβριο αυτό, θα δούμε. Πάμε πίσω στο να φτιάξω το Pokemon HOME τώρα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν είναι game, αλλά για κάποιο λόγο παίρνω τόσο μεγάλη ανακούφιση και γαλήνη όταν βλέπω τα Pokemon μου στη σειρά μέσα στα κουτιά του HOME. Είπαμε, σίγουρα υπάρχει κάποιο OCD πρόβλημα εδώ, αλλά δεν έχω πάει να με ελέγξουν! Τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου! 😘😗😙😚
ΥΓ. Τελικά, η φωτογραφία είναι από το Marvel Ultimate Alliance 3 που παίζω αυτό τον καιρό πού και πού με τον συγκάτοικό μου.
