Coffee and Games 03.10.2026:
Δε θα μπορούσα να μη γράψω γι’ αυτή την τριλογία μετά το τέλος της. Νιώθω λίγο όπως ένιωσα όταν έβγαλα για πρώτη φορά τα Mass Effect. Θέλω σε κάποιον να μιλήσω. Θέλω με κάποιον να ανταλλάξουμε απόψεις γι’ αυτά τα τρία τρομερά games… “Τρία” είπα; Εννοούσα τα δύο πρώτα τρομερά games, και ένα τρίτο που απλά ας πούμε ότι υπάρχει για να λέμε ότι έχουμε τριλογία. Θα φτάσουμε όμως και εκεί λίγο πιο μετά. Αυτές οι πρώτες γραμμές γράφονται τόσο αβίαστα. Είναι καταπληκτικά games τα δύο πρώτα Max Payne, και η ερώτηση που μου σκάει στο κεφάλι είναι μία, γιατί δεν τα είχα παίξει ποτέ μέχρι σήμερα;
Πριν απαντήσουμε όμως σε αυτό ας περάσουμε γρήγορα στη φωτογραφία. Ε, είναι από τα Max Payne, πάμε παρακάτω! Νομίζω ότι για κάποιο λόγο δε μου έκαναν ποτέ “κλικ”. Και για κάποιον άλλον ηλίθιο λόγο μου έκανε “κλικ” το τρίτο, το οποίο ήταν και το μόνο που είχα δει, όπως ανακάλυψα από τα achievements μου, το 2014. Πάμε να τα πιάσουμε ένα – ένα όμως, με το main theme να μην μπορεί να βγει από το κεφάλι μου. Για να πιάσετε και εσείς κλίμα, βάλτε το να το ακούσετε μία φορά έτσι για τη φάση.
Θυμάμαι κάποια στιγμή να έχω παίξει πολύ λίγο από το πρώτο Max Payne. Αυτό που δε θυμάμαι είναι γιατί δε μου τράβηξε ποτέ την προσοχή για να πάω παρακάτω. Δεν ξέρω, αλλά να σου πω και κάτι, καλύτερα. Η αλήθεια είναι ότι τα αγγλικά μου σαν τότες δεν ήταν καλά -όχι ότι τώρα είναι, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα- οπότε νομίζω ότι το να παίξω ένα game που δίνει τόσο πολύ βάση στην ιστορία του και να μην καταλάβω ούτε τα μισά νομίζω ότι θα ήταν κάτι πολύ κακό. Ευτυχώς για εμένα λοιπόν, έμαθα αγγλικά (!) και έπαιξα το πρώτο Max Payne την εβδομάδα που μας πέρασε, και ο τίτλος με “ρούφηξε”. Είναι ότι καλύτερο σε shooter έχουμε; Σίγουρα όχι, αλλά ένα game που είναι είκοσι πέντε χρονών και παίζεται τόσο εύκολα σήμερα, μπορείς να πεις ότι τουλάχιστον κάνει κάποια πράγματα καλά, με το σπουδαιότερο να είναι η πλοκή του. OK, δεν είναι και πάλι ότι καλύτερο έχουμε δει, ούτε καν από τη Remedy, αλλά δίνει τόση πολύ βάση στην ιστορία του, και αυτή εξελίσσεται τόσο καλά, με τόσο καλά και μεγάλα plot twists που δεν μπορείς παρά να πεις ότι μάλλον αυτή η πλοκή θα σε κρατήσει μέχρι το τέλος, ακόμα και αν δε σου αρέσει τίποτα άλλο.
Το ωραίο με τη Remedy είναι ότι ακόμα και σε έναν τόσο παλιό τίτλο έχει μέσα ιδέες που μετέπειτα θα εξελιχθούν σε άλλα games της. Εδώ υπάρχουν “μικρές πινελιές” από Alan Wake. Αν και είμαι 100% σίγουρος ότι δεν ήταν ακριβώς στο μυαλό τους τότε το Alan Wake όπως το ξέρουμε σήμερα, σίγουρα κάτι σκέφτονταν γι’ αυτό ο Sam Lake. Και εννοείται ότι μιλώντας για τον Lake δεν μπορείς να αφήσεις έξω την εμφάνιση του Max Payne, που στο πρώτο game είναι ο ίδιος ο Sam Lake. Αυτή δουλεύει καταπληκτικά μαζί με την πολύ καλή ερμηνεία του James McCaffrey (RIP), η οποία στους επόμενους τίτλους περνάει από το “πολύ καλή” στο “εκπληκτική”. Από δίπλα έχουμε και την πολύ έξυπνη ιδέα -φαντάζομαι για να γλιτώσουν χρήματα από την παραγωγή των cut scenes- να βλέπουμε την ιστορία μέσα από πάνελ comic, κάτι που μαζί με τη μουσική, το art direction αυτών των πάνελ, και τις ερμηνείες των ηθοποιών που δανείζουν τις φωνές τους, στήνει μία noir ατμόσφαιρα όπως λίγα games έχουν καταφέρει να κάνουν.
Λίγο πριν περάσουμε στο δεύτερο ας μιλήσουμε και για το σενάριο του πρώτου Max Payne. Μη φοβάσαι “Τάκη μου” δε θα πετάξω spoilers. Είναι βέβαια πολύ αστείο να το λες αυτό για ένα game που έγινε φέτος είκοσι πέντε χρονών, αλλά επειδή ούτε και εγώ είχα φάει spoilers, και τελικά αυτό βοηθάει ΠΟΛΥ το game, θα το αφήσω έτσι. Το σενάριο είναι πολύ καλό. Είναι αυτό που σε κρατάει, όπως είπα και πριν. Κάποιες πολύ καλές plot twist που έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Πάει τον Max από τη μία “πίστα” στην άλλη, αλλά βγάζει πολύ νόημα το όλο ταξίδι, χωρίς να φαντάζει ότι απλά αλλάζουμε “πίστες” για να μη βλέπουμε μονίμως το ίδιο πράγμα. Τελειώνοντας το, το μόνο που είχα στο κεφάλι μου ήταν το πότε να πιάσω το δεύτερο, που είχα ακούσει από πολλούς ότι είναι καλύτερο από το πρώτο… Και OMG, αυτό είναι τόσο αλήθεια.
Μόνο από τον υπότιτλο του καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα θα πάνε πολύ σ*ατά για τον Max. Τι σημαίνει άραγε “The Fall of Max Payne”; Μη φοβάσαι είπα, δε θα πετάξω spoilers. Δουλεύει όμως σε τόσα πολλά επίπεδα αυτό το sequel. Είναι από τα αυτά τα sequels που είναι όντως “sequel” με όλη τη σημασία της λέξης. Για τα να βγάζουμε από τη μέση αυτά γρήγορα, ο τίτλος είναι πολύ καλύτερος τεχνικά από τον πρώτο. Στο Xbox Series X συγκεκριμένα, έχει και κάποια upscales εδώ και εκεί, και φαίνεται πολύ καλύτερος στο μάτι από τον πρώτο τίτλο. Τελειώσαμε με αυτά; Πάμε παρακάτω. Πάμε στο “ζουμί”. Και πάλι αυτό το “ζουμί” είναι το σενάριο και η πλοκή. Ίσως, το μόνο κακό που μπορώ να βρω σε σχέση με το πρώτο game, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με λίγο πιο μικρό game. Αυτό. Τίποτα παραπάνω. Σε αυτές τις ώρες όμως καταφέρνει να αναπτύξει, να εξελίξει, και να κλείσει μία ακόμα “μαύρη” ιστορία στον κόσμο του Max Payne, χωρίς να χάσει τίποτα από αυτό που κάνει τον πρώτο τίτλο τόσο όμορφο. Και πάλι έχουμε την καταπληκτική μουσική, τις ερμηνείες που νομίζω ότι τώρα το πήγαν σε άλλο level, και τέλος αφού είχαμε και μεγαλύτερο budget, και κάποιες cut scenes που είναι με in-game γραφικά. Δε λείπουν όμως τα πάνελ των comics εκεί που πρέπει. Με την ίδια αισθητική, με το ίδιο art direction, κάτι που μαζί με την εκπληκτική για ακόμα μία φορά ιστορία του Sam Lake, πάει αυτό το game αρκετά σκαλιά πιο πάνω από το πρώτο, και το κάνει να είναι ένα από τα καλύτερα sequels στα videogames. Πραγματικά, δεν μπορώ να βρω κάτι κακό σε αυτή την κυκλοφορία.
Γιατί όμως είχαμε παραπάνω χρήματα; Γιατί ήδη από το πρώτο game, για να τα βγάλει πέρα η Remedy πούλησε τα δικαιώματα στη Rockstar. Ναι, τη γνωστή Rockstar των GTA, δεν υπάρχει και άλλη στα video games. Είχαν όμως βάλει στο συμβόλαιο ότι η Remedy είναι υποχρεωμένη να φτιάξει ακόμα ένα Max Payne μετά το πρώτο, και γι’ αυτό έχουμε αυτό το game στα χέρια μας, δημιουργημένο από τη Remedy. Αυτό μόνο κακό δεν ήταν, γιατί ακόμα και εδώ για κάποιο λόγο κατάφεραν να κάνουν τον τίτλο κάτι δικό τους. Κατάφεραν να κάνουν και αυτό το game είναι game που το παίζεις και καταλαβαίνεις ότι είναι Remedy.
Τέλος, έχουμε και το Max Payne 3, και τι να πω γι’ αυτό το game; Εδώ είναι που η Rockstar πήρε τον τίτλο αποκλειστικά στα χέρια της. Είναι το πρώτο και το τελευταίο Max Payne που “δεν έχει βάλει καθόλου χέρι” η Remedy, και αυτό φαίνεται ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ. Καταρχάς, δεν υπάρχουν comic πάνελ για να πουν την ιστορία. Καταλαβαίνω ότι αυτός ο τίτλος ήταν σε καινούργια γενιά, και ήθελαν να δείξουν τη μηχανή γραφικών τους, αλλά ρε παιδιά μου καλά, μπορείτε να το κάνετε όπως η Remedy στο Max Payne 2, λίγο και από τα δύο. Αυτό πάει μαζί με μία καινούργια να το πούμε “τεχνική” που παίζουν με χρώματα και φωτισμό, φαντάζομαι για να σου περάσουν το ότι ο Max είναι όλη την ώρα πιωμένος, και έχει πάρει χάπια. Αυτή η “τεχνική” εμένα προσωπικά μετά από κάποια φάση με κούρασε ΠΟΛΥ. Αλλά η μεγαλύτερη αμαρτία δεν είναι αυτή. Δυστυχώς, φεύγουμε από τη noir Νέα Υόρκη και πάμε στη Βραζιλία και στο Σάο Πάολο. Και η ερώτηση είναι ένα απλό “γιατί;”. Τι σχέση έχει ο Max Payne με το Σάο Πάολο; Γιατί να τον πάρεις μακριά από τη Νέα Υόρκη και να αλλάξεις τόσο πολύ ένα στοιχείο που έκανε τα δύο προηγούμενα games τόσο καλά και αγαπητά. Και άντε, να τον πάρεις από τη Νέα Υόρκη, καμία άλλη πόλη που είναι λίγο πιο “noir” δεν μπορούσατε να βρείτε; Έπρεπε να είναι ένα game μέσα τον ήλιο; Πού είναι η μουντάδα και τα “σ*ατά” των δύο προηγούμενων τίτλων; Γιατί αλλάζεις τόσο πολύ το “feeling” που “πρέπει” να σου δώσει ένας τίτλος Max Payne;
Ρητορικές ερωτήσεις, γιατί ξέρω ότι ποτέ δε θα πάρουμε απαντήσεις, υπάρχουν όμως και άλλα πράγματα που κάνουν αυτόν τον τίτλο ένα όχι και τόσο καλό game. Το κυριότερο για εμένα; Το ότι οι εχθροί είναι bullet sponges. Δε μου έρχεται στο μυαλό κάποιος άλλος τίτλος που να έπαιξα τα τελευταία χρόνια και οι εχθροί να είναι τόσο πολύ μέσα στα μούτρα σου bullet sponges. Κάλα, ίσως το The Division, αλλά εκεί είναι και υποτίθεται κάπως RPG η φάση, βγάζει λίγο νόημα. Εδώ τι; Ειδικά τα τελευταία levels του τίτλου είναι ΠΟΛΥ ΚΑΚΑ εξαιτίας του ότι οι εχθροί είναι bullet sponges. Αν δεις και τα livestreams μου με αυτό το game θα καταλάβεις. OK, είμαι και εγώ άστοχος, αλλά να βλέπεις -με το slow motion- ότι πετυχαίνεις τον άλλον, και να θέλει έναν με δύο γεμιστήρες για να πέσει κάτω, δε νομίζω ότι και είναι και πολύ καλό. Αυτό, μαζί με την όχι και τόσο καλή ιστορία, το ότι το όλο noir πνεύμα έχει φύγει και εννοείται την παντελής έλλειψη comic στην εξιστόρηση, με έκαναν να μη μου αρέσει αυτό που έπαιξα. Και η αλήθεια είναι ότι αν ποτέ ξαναπαίξω τα δύο Max Payne για κάποιο λόγο, δε θα περάσω στο τρίτο μετά. Αυτός ο τίτλος είναι ένα παράδειγμα ότι και η Rockstar κάνει λάθη. Ίσως όχι πολλά, αλλά σίγουρα δεν πιάνει πάντα 100% τον “παλμό” από κάτι που πάει να κάνει.
Ας περάσουμε όμως στα καλά αυτού του τίτλου για να κλείσουμε κάπως χαρούμενα. Σίγουρα για ακόμα μία φορά οι ερμηνείες είναι καταπληκτικές. Αυτό μαζί με το “just OK” σενάριο, σε βάζει στον κόσμο του τίτλου. Προσοχή όμως, δε σε βάζει στον κόσμο του Max Payne έτσι όπως το ξέρουμε από τα πρώτα δύο games. Τέλος πάντων, είναι όμως μία ιστορία αρκετά σκοτεινή, αν και δεν μπορώ να πω ότι έχει τα μεγάλα plot twist που έχουν οι δύο προηγούμενοι τίτλοι. Είναι καλή σε αυτό που θέλει να κάνει. Δε μου αρέσει όμως που κάποιες φορές, για να δουλέψουν κάποια πράγματα, κάνει τον Max λίγο “χαζούλη”, και πιστεύω ότι αυτός ο χαρακτήρας έτσι όπως το ξέρουμε, δε θα έκανε ή δε θα σκέφτονταν έτσι όπως τον παρουσιάζουν εδώ σε κάποιες φάσεις της ιστορίας αυτής. Στα τεχνικά όλα είναι άψογα. Είναι πολλά τα λεφτά που έπεσαν και αυτό φαίνεται. Τα γραφικά είναι πολύ καλύτερα, καθώς έχουμε να κάνουμε και με επόμενη γενιά μηχανημάτων. Τα animations επίσης. Μπορώ να πω ότι τα animations πιάνουν άνετα τίτλους, αν όχι του σήμερα, να πούμε του 2020, μπορεί και λίγο πιο μετά.
Με όλα αυτά στο μυαλό όμως, η τριλογία κλείνει με την πιο αδύναμη προσθήκη της σε αυτή. Αυτό χαλάει την όλη εμπειρία; Θα έλεγα όχι. Ευτυχώς, οι ιστορίες που λένε και οι τρεις τίτλοι είναι ξεχωριστές μεταξύ τους. Ακόμα και αν δεν παίξεις ποτέ το Max Payne 3 δε θα χάσεις κάτι. Αυτό το στοιχείο, με κάνει να μην ξενερώνω όσο θα ξενέρωνα αν είχαμε να κάνουμε με μια ιστορία που απλώνεται σε τρία κεφάλαια, και τελικά το τρίτο της μέρος δεν είναι και καλό. Οπότε δε χαλιόμαστε και τόσο. Όλα καλά. Νομίζω ότι μπορώ πλέον να λέω και εγώ ότι είμαι fan των Max Payne, και μάλιστα μεγάλος. Τώρα δύο πράγματα μένουν. Το πρώτο είναι να δούμε τα remakes των δύο πρώτων, που τα έχει πιάσει η Remedy. Νομίζω ότι αυτό το project θα τους πάρει λίγο καιρό, και για κάποιο λόγο πιστεύω ότι θα έχουμε νέα μέσα στο 2027, αλλά κυκλοφορία μέσα στο 2028 -αν όχι πιο μετά. Δεύτερον, θέλω να δω την ταινία Max Payne. Ξέρω ότι πολλοί την έκραζαν, και η αλήθεια είναι ότι την έχω δει την ταινία παλιά και νομίζω ότι και εγώ την έκραξα τότε. Τώρα όμως ξέρω τι γίνεται στα games, και με αυτή τη γνώση, θέλω πραγματικά να δω τι πήγε τόσο λάθος σε αυτή την παραγωγή, γιατί αν μη τι άλλο, τα Max Payne έχουν πολύ καλό και νομίζω εύκολο σενάριο για να γίνουν ταινίες. Τέλος πάντων, θα φανεί.
Πάμε δυνατά για Halo: Campaign Evolved σήμερα στο stream. Δεν είμαι ΚΑΘΟΛΟΥ ενθουσιασμένος γι’ αυτό, αλλά έβαλα Game Pass για ένα μήνα για να παίξω το Gears of War E-Day, που είμαι -αντιθέτως με το Halo- ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενθουσιασμένος να παίξω. Επειδή όμως αν δεν έχεις την Premium Edition πρέπει να περιμένεις μέχρι τις 6 του μήνα για να παίξεις, είπα να δω το Campaign Evolved για να μπει και αυτό στο κανάλι μαζί με τα υπόλοιπα Halo games που έχω παίξει. Δηλαδή, ΟΛΑ τα Halo games εκτός του Campaign Evolved. Ναι, όταν λέω ΟΛΑ εννοώ ΟΛΑ. Και τα Halo Wars και τα Spartan… whatever, που ήταν για κινητά! Άντε να δούμε τι θα δούμε… Όπως πάντα, τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου! 😘😗😙😚
