Coffee and Games 26.09.2026:
Νομίζω ότι τα τρία games που είχα τη μεγαλύτερη τρέλα να παίξω φέτος είναι όλα μαζεμένα εδώ στα κοντά, αν πούμε ότι το Resi 9 ήταν πολύ αρχή της χρονιάς και μου πέρασε γρήγορα η κάψα γι’ αυτό. Πρώτα είχαμε το Onimusha, μετά έχουμε το Gears of War E-Day, και τρίτο είναι το Control Resonant. Για το Onimusha τα έχουμε πει ξανά. Το Gears of War δεν το φοβάμαι καθόλου. Η The Coalition έχει αποδείξει ότι πλέον το έχει, και με ό,τι έχουμε δει από videos μέχρι στιγμής φαίνεται να είναι πολύ καλό σε αυτό που θέλει να κάνει. Και έτσι μένουμε με το Control. Το άσχημο της κατάστασης; Το πήρα φυσικό, γιατί όπως ξέρετε αν δω κάποιο steelbook ή κάτι, δεν μπορώ να κρατήσω τον εαυτό μου. Έτσι πρέπει να περιμένω. Μου έκατσε καλά όμως, για να παίξω στα livestreams κάποια games από τη Remedy που δεν έχω δει εκεί μέχρι να δούμε τον καινούργιο τίτλο του studio.
Alan Wake Remastered, Alan Wake’s American Nightmare, Control Ultimate Edition, και το Alan Wake 2 με τα DLCs του, είναι όλα στο κανάλι. Έλειπαν λοιπόν τα τρία Max Payne, και το Quantum Break. Από αυτά έχω παίξει κάποια στιγμή στη ζωή μου το τρίτο Max Payne -για κάποιο λόγο- και το Quantum Break. Το τελευταίο όντας και πιο πρόσφατο της λίστας, σκέφτηκα να το παίξω πρώτα στα streams και μετά να πάω στην τριλογία του Max. OK, για να τα λέμε όλα όπως πρέπει, το Max Payne 3 δεν είναι της Remedy, αλλά επειδή την ξέρετε τη λόξα μου με τις σειρές, θα μου ήταν πολύ δύσκολο να παίξω τα άλλα δύο, να έχω το τρίτο στην ψηφιακή μου βιβλιοθήκη στο Xbox και να μην το παίξω μετά.
Με αυτά και αυτά, αρκετά γρήγορα θα έλεγα ή για να το πω καλύτερα αρκετά γρηγορότερα από όσο περίμενα, τελείωσα για ακόμα μία φορά το Quantum Break και σκέφτηκα να γράψω δυο λόγια γι’ αυτό. Έχω κάνει ένα short review για τον τίτλο κάποια στιγμή, αλλά τώρα που τον έχω πιο φρέσκο ίσως να πω πέντε πράγματα παραπάνω. Καταρχάς, όπως έγραψα και πριν, είναι η δεύτερη φορά που τελειώνω αυτόν το game. Αν δεν κάνω λάθος η πρώτη πρέπει να ήταν μέσα στις καραντίνες, δε θυμάμαι ακριβώς. Αυτό που σίγουρα δε θυμόμουν όμως ήταν η βασική πλοκή αυτού του τίτλου, και αυτό νομίζω ότι είναι ένα από τα στοιχεία που με κράτησαν στο game. Εντάξει τώρα, εδώ που τα λέμε, ίσως το Quantum Break να μην είναι ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά της Remedy, αλλά δεν παύει να έχει μία πλοκή που σε κρατάει και θες να δεις το που θα καταλήξει αυτή.
Εδώ μπαίνει αυτό το περίεργο που ήθελαν να κάνουν με το game. Δεν καταλαβαίνω που ακριβώς το πήγαιναν με αυτές τις “glorified cut scenes”, όπως δείχνει το τελικό αποτέλεσμα. Κάτσε όμως να γράψω και γιατί μιλάω, γιατί αρχίζω να κάνω κριτική σε κάτι που κάποιος που δεν έχει παίξει ή δει το game δε θα καταλαβαίνει τι είναι αυτό. Ο τίτλος έχει τέσσερα επεισόδια τα οποία είναι κανονικά εικοσάλεπτα επεισόδια από κάτι που μοιάζει σαν τηλεοπτική σειρά. Αυτά είναι στο τέλος κάθε act και δουλεύουν ως σκηνές για να καταλάβεις κάποια πράγματα για κάποιους χαρακτήρες που βλέπεις στο game. Μάλιστα, ανάλογα με τις επιλογές σου, αυτά τα επεισόδια μπορεί να είναι λίγο διαφορετικά. Αυτό που δεν καταλαβαίνω δεν είναι τι είναι αυτά τα επεισόδια. Το βλέπουμε στο τελικό αποτέλεσμα αυτό. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το τι είναι η ιδέα πίσω από αυτά τα επεισόδια. Ξέρουμε ότι όταν άρχισε η ανάπτυξη αυτού του τίτλου, το Xbox ήθελε να κάνει κάτι σαν σειρές για κάποια games του. Ήθελε κάπως αυτά να συνδέονται. Το Quantum Break ήταν αποκλειστικό στην κονσόλα και φαντάζομαι ότι η ιδέα ήταν να γίνει και αυτό κάτι τέτοιο. Στην τελική όμως με αυτό που πήραμε, πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ ποιο ήταν το αρχικό σχέδιο γι’ αυτή την τηλεοπτική σειρά και το πως αυτή θα δούλευε σε συνδυασμό με το game. Δηλαδή τι; Θα παίζαμε μία ώρα και μετά θα περιμέναμε το βράδυ της Τετάρτης -λέω εγώ τώρα μία μέρα- όπου θα βλέπαμε το επεισόδιο -που θα άλλαζε κιόλας ανάλογα τις επιλογές των παικτών- και μετά θα παίζαμε άλλη μία ώρα και θα περιμέναμε την επόμενη Τετάρτη για τη συνέχεια; Δεν καταλαβαίνω. Πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιο άλλο σενάριο πέραν αυτού που έκαναν τελικά, με αυτά τα επεισόδια απλά να είναι glorified cut scenes των είκοσι λεπτών και τίποτα παραπάνω.
Ας πούμε ότι το προσπερνάμε όμως αυτό. Στην τελική δεν είναι ότι είναι κακό από μόνο του. Το αποτέλεσμα είναι λίγο κακό για τηλεοπτική σειρά σίγουρα, αλλά δεν είναι και τόσο κακό για να το προσάψεις στο game ως κάτι που μπορεί να του πάρει έναν βαθμό ας πούμε από την τελική ετυμηγορία, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ. Πάμε στο πιο βασικό και αυτό δεν είναι άλλο από το gameplay. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κλασικό shooter από τη Remedy, με πολύ όμορφους μηχανισμούς και δυνάμεις που το κάνουν κάτι διαφορετικό από όσα έχουμε δει από το studio αυτό. Οι δυνάμεις που έχουν να κάνουν με το χρόνο είναι πολύ καλές και θα μπορούσα να πω με αρκετή φαντασία. OK, OK, ίσως να μπορούσαν λίγο καλύτερα, αλλά είναι τόσο όσο πρέπει για εμένα για να κάνουν αυτόν τον τίτλο κάτι διαφορετικό απ’ ότι έχει φτιάξει αυτό το studio. Δεν είναι ούτε Alan Wake, ούτε Control αυτό που θα δεις εδώ και αυτό δεν κάνει το game καθόλου βαρετό. Επίσης, έχουμε και πολλά ευφάνταστα levels στον τίτλο που “παίζουν” με τον χρόνο. Δε θέλω να προβώ σε spoilers, αλλά κάποια set pieces είναι πολύ όμορφα στο μάτι, και φαντάζομαι πολύ βαριά για να τα τρέξει το Xbox One. Αυτές οι τοποθεσίες σε συνδυασμό με διάφορα αλλά που γίνονται στην οθόνη κρατάνε το game στα 30fps, που κάποιες φορές ακόμα και αυτά πέφτουν. Είναι λίγο κρίμα που δεν έχουν κάνει κάτι για το Xbox Series X. Φαντάζομαι ότι η κονσόλα μπορεί να τρέξει τον τίτλο καλύτερα, αλλά δυστυχώς δεν έχει βγει κάποιο patch και αυτή τρέχει την έκδοση για Xbox One. Νομίζω ότι το Quantum Break είναι από τα λίγα games που πραγματικά θα έπαιρναν το κάτι παραπάνω αν υπήρχε έκδοση για την τωρινή γενιά δεν παίζαμε απλά το backwards compatibility copy του τίτλου.
Περνώντας στα τεχνικά, να πω ότι τα γραφικά είναι πολύ καλά. Υπάρχουν ειδικά σε κάποιες cutscenes που απογειώνονται. Είναι σαν να βλέπεις τίτλο που βγήκε πέρυσι. Εδώ πρέπει να αναφέρω και το lip sync το οποίο είναι καταπληκτικό. Δεν ξέρω τι μαγικά έκαναν στη Remedy, αλλά τίτλοι του “σήμερα” -όπως το Onimusha ας πούμε- δεν καταφέρνουν να πιάσουν το lip sync αυτού του game. Μουσική και ήχοι όλα καλά. Πολύ καλό και το surround. Δεν ξέρω αν είναι Dolby Surround ή βοηθάει το ότι το έχω πληρωμένο και έχω DS στο Xbox, αλλά ο ήχος επίσης ήταν από τα πράγματα που υπάρχουν games του σήμερα που δεν μπορούν να το κάνουν τόσο καλά όσο το Quantum Break. Αλλά τα 30fps είναι “σκότωμα”… Δυστυχώς, για έναν τίτλο όπως αυτόν, καλό θα ήταν να μπορούσαμε να το τρέξουμε παραπάνω. Νομίζω βέβαια, ότι η έκδοση για PC τρέχει παραπάνω, αλλά δεν είμαι 100% σίγουρος γι’ αυτό. Αυτό πιστεύω ότι κάνει τον χειρισμό να μοιάζει λίγο σαν να έχει κάποιου είδους καθυστέρηση. Δεν είμαι σίγουρος ότι όντως αυτό φταίει όμως. Και άλλα games της Remedy έχουν αυτό το πρόβλημα, ή τουλάχιστον το θυμάμαι πολύ έντονα στο πρώτο Alan Wake. Εντάξει, δε μιλάμε για καθυστέρηση μεγάλη, μπορεί να είναι -ξέρω ‘γω- μικρότερη των δέκα δεκάτων του δευτερολέπτου ή και πολύ λιγότερο, δεν ξέρω, αλλά είναι όμως αισθητή. Την καταλαβαίνεις. Θα ήθελα να μπορούσα να παίξω το game στα 60fps για να δω αν όντως εκεί είναι το πρόβλημα ή έτσι ήθελε να κάνει η Remedy τον τίτλο. Γιατί ας πούμε υπάρχουν games όπως το Red Dead Redemption 2 που γίνεται πάνω-κάτω το ίδιο, αλλά εκεί ξέρουμε ότι σίγουρα το έκαναν από άποψη, γιατί το ίδιο γίνεται και στο PC όπου ο τίτλος τρέχει με παραπάνω από 30fps.
Κλείνοντας πάμε στο “ρεζουμέ”. Στην τελική μου άρεσε πολύ αυτό που έπαιξα, αν και νομίζω ότι ο μεγαλύτερος λόγος που με έκανε να συνεχίζω -καλά, εκτός του ότι έπαιζα σε streams και συνήθως είναι πολύ δύσκολο να αφήσω κάτι στα streams μισοτελειωμένο- ήταν το σενάριο του. Αυτό το τελευταίο όμως δεν ξέρω αν είναι καλό ή όχι. Γιατί ενώ είναι ένα OK σενάριο, νομίζω ότι ήταν το πιο αδύναμο που έχω δει εγώ από τη Remedy. Δεν ξέρω… Γενικώς, είναι δύσκολο να παίξεις με τον χρόνο σε κάποια sci-fi πλοκή το ξέρω, και εδώ το έκαναν αρκετά καλά αλλά δυστυχώς για τους ίδιους, άλλοι το έχουν κάνει καλύτερα. Ίσως βέβαια και να φταίει το ότι μου αρέσουν πολύ περισσότερο οι κόσμοι του Control και του Alan Wake -δηλαδή ο ένας κόσμος που είναι και τα δύο αυτά μαζί. Τώρα βέβαια, μπορεί και το Quantum Break να είναι μέσα σε αυτόν και να μην το ξέρουμε ακόμα… Δε θα πω τίποτα παραπάνω, γιατί μπορεί να πεταχτεί spoiler για άλλο game. Το κακό είναι ότι αφήνει ανοιχτή την πόρτα για Quantum Break 2, κάτι που σίγουρα δε θα δούμε και είναι κρίμα. Νομίζω ότι αν ποτέ είχαν αυτή την ευκαιρία, θα μπορούσαν να κάνουν πολλά. Άσε που κάποιοι χαρακτήρες είναι αρκετά μυστήριοι και δε σου δίνουν τα πάντα στο “πιάτο” γι’ αυτούς μέσα από ένα πέρασμα του τίτλου. Ίσως, αν διάβαζα κάποια από τα έγγραφα που βρίσκεις βέβαια να είχα καταλάβει παραπάνω. Τέλος πάντων, σίγουρα έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ διασκεδαστικό τίτλο και αν σας αρέσουν τα “τρελά” της Remedy νομίζω ότι πρέπει να τον δείτε. Βάλτε τον σε κάποια wishlist και περιμένετε. Συχνά-πυκνά πέφτει σε εκπτώσεις. Και εγώ αν δεν κάνω λάθος έτσι τον πήρα. Σε κάποια έκπτωση κάτω των δέκα ευρώ. Στην τελική και να μη σας αρέσει τόσο, δε θα πάρει πολύ από τον χρόνο σας. Εμένα μου πήρε περίπου οκτώ ώρες, με τα τέσσερα εικοσάλεπτα επεισόδια ενδιάμεσα, και ψάχνοντας να βρω μυστικά ας το πούμε “κάπου στη μέση”. Ούτε απλά έτρεχα τις πίστες, αλλά ούτε και έψαχνα να τα βρω όλα για να πάω παρακάτω. Επίσης, είναι πολύ ωραίο το να βλέπεις τι easter eggs υπάρχουν στο game για τα μελλοντικά σχέδια του studio. Τώρα που ξέρουμε τι έβγαλαν μετά, μπορείς να βρεις κάποιες ιδέες που είχαν για το Alan Wake 2 ας πούμε από τότε. Πολύ όμορφο αυτό. Παίξτε πάντως άφοβα, έχουμε να κάνουμε με έναν 100% Remedy τίτλο! Τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου! 😘😗😙😚
