Coffee and Games 20.09.2026:
Είναι ίσως η πρώτη φορά που σε C&G θα κάνω και ένα δεύτερο draft για το κείμενο. Όπως λέω πάντα, θέλω τα άρθρα αυτά να είναι όσο πιο αυθόρμητα γίνεται. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με το σημερινό, είμαι ίσως ένας από τους λίγους ανθρώπους που έχουν διαφορετική γνώμη γι’ αυτή την ταινία, οπότε καλό θα ήταν να δουλευτεί λίγο το κείμενο, για να σας δώσω να καταλάβετε γιατί δεν είμαι στην “ίδια σελίδα” με όλους τους άλλους. Στο πρώτο draft μου ήταν δύσκολο να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά μετά από αυτό που είδα, καθώς το κείμενο γράφονταν μισή ώρα μετά τη θέαση της ταινίας. Από τη μία σκεφτόμουν ότι ίσως ζω σε μία “συνωμοσία του ίντερνετ” που θέλει αυτή την ταινία να είναι τόσο καλή, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Από την άλλη, μου περνάει από το μυαλό ότι ίσως να είμαι εγώ τόσο “βλάκας” και να μην καταλαβαίνω τον δημιουργό. Θα προσπαθήσω να γράψω σε αυτό το άρθρο γιατί τελικά εγώ δεν έμεινα ικανοποιημένος αλλά πολύ προβληματισμένος από αυτό που είδα.
Για να τα βάλουμε σε μία σειρά όμως ας αρχίσουμε με τα βασικά, είναι αυτή η ταινία η καλύτερη Resident Evil ταινία; Ναι, είναι. Αυτό δε λέει και πολλά. Οι προηγούμενες “μεταφορές” ήταν από λίγο έως πολύ “σκουπιδάκια”, όποτε ο πήχης δεν ήταν και ιδιαίτερα ψηλά. Είναι αυτή η ταινία όμως μία καλή ταινία τρόμου ή αν θέλετε μία μαύρη κωμωδία; Δεν ξέρω… Εγώ προσωπικά νομίζω πως δεν είναι, και πάμε να εξετάσουμε το γιατί.
Πριν πέσουμε στα βαθιά με το τι δε μου άρεσε, ας πιάσουμε τα καλά γνωρίσματα που έχει αυτή η παραγωγή. Καταρχάς, μπαίνεις στην ταινία με το mindset ότι δε θα δεις κάτι που είναι μεταφορά κάποιου game. Μέχρι εκεί όλα καλά. Όσο και αν τρόλλαρα με το ότι λέει πως είναι στη Raccoon City, αλλά είναι στο “σήμερα” και όχι στο 1998, και λέει ότι είναι Σεπτέμβρης, αλλά έχει χιόνια, στην τελική αυτά δε με πείραξαν καθόλου. Καταλαβαίνω ότι μιλάμε για κάτι που το είχε στο κεφάλι του έτσι ο δημιουργός, και δεν είναι άσχημο να βλέπεις κάτι που δεν έχεις ξαναδεί στη σειρά, απλά και μόνο για να έχεις λίγο άγχος και εσύ που ξέρεις το lore της απ’ έξω και ανακατωτά.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό δουλεύει πολύ καλά. Ως fan της σειράς, και με μία στήλη που είναι αποκλειστική στο lore αυτής της σειράς, ένιωσα αρκετή αγωνία μη γνωρίζοντας που πάει η ιστορία και τι θα γίνει με τον πρωταγωνιστή της. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι έχουμε να κάνουμε με ό,τι πιο κοντά σε “survival horror” έχουμε δει σε ταινία της σειράς, ανεβάζει πολλά σκαλοπάτια πάνω την παραγωγή. Σου περνάει πολύ καλά την αγωνία του πως να διαχειριστείς τις πρώτες ύλες που έχεις, όπως και ο πρωταγωνιστής της. Σου περνάει πολύ καλά αυτό το “ξέρω ότι κάτι κακό είναι πίσω από αυτή τη γωνία/πόρτα, αλλά εγώ πρέπει να πάω εκεί για να περάσω στην επόμενη φάση της ιστορίας”, όπως κάνει και ο πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας. Αυτό όμως εδώ δε γίνεται 100% ορθά. Υπάρχουν σκηνές όπου ο Bryan παίρνει τις γνωστές ηλίθιες αποφάσεις για να συνεχιστεί η πλοκή της ταινίας. Αποφάσεις, που ακόμα και στο υπόβαθρο μιας σειράς όπως τα Resident Evil, δε θα έλεγα ότι βγάζουν νόημα. Ναι μεν, σε εμάς σαν θεατές/παίκτες κάποια πράγματα που βλέπουμε/παίζουμε στα games ίσως να μη βγάζουν νόημα, αλλά αν τα δεις από τη σκοπιά του εκάστοτε πρωταγωνιστή του εκάστοτε τίτλου, πάντα βγάζουν νόημα, και είναι επιλογές που ο ίδιος νομίζει ότι θα τον βοηθήσουν για να βγει ζωντανός από τον εφιάλτη που ζει εκείνη τη στιγμή. Εδώ δε θα έλεγα ότι αυτό είναι 100% το ίδιο για τον πρωταγωνιστή αυτής της ταινίας.
Είπα θα γράψω καλά πράγματα όμως, και άρχισα ήδη τα παράπονα, πάμε πάλι πίσω στα καλά αυτής της παραγωγής. Ο ηθοποιός που παίζει τον Bryan, ο οποίος είναι και σχεδόν μόνος του στην ταινία, κάνει τρομερή δουλειά στο ρόλο. Έχει σκηνές που είναι σοβαρός, σκηνές που είναι τρομαγμένος, σκηνές που είναι λυπημένος, χαρούμενος, κάνει αστεία κτλ, και σε όλες πιστεύω ότι δίνει τον καλύτερο του εαυτό, κάνοντας σε να πιστεύεις ότι όντως αυτό που βλέπεις είναι ένας καθημερινός άνθρωπος ο οποίος έχει μπλέξει κατά λάθος σε μία πολύ σκ*τένια κατάσταση. Βέβαια και πάλι, κάποιες επιλογές που κάνει αυτός ο άνθρωπος δε βγάζουν και πολύ νόημα, και κάποιες από αυτές είναι παράλογες ακόμα και όταν τις δεις από το πρίσμα του ότι τις κάνει πάνω στο άγχος του και χωρίς να το σκεφτεί πολύ – πολύ.
Η πρώτη πράξη αυτή της ταινίας είναι ένα ακόμα πολύ καλό στοιχείο της. Έχει αγωνία, τέρατα, “survival horror” feeling και έναν άνθρωπο που ψάχνει να δει τι θα κάνει και πως θα βγει ζωντανός από αυτή την κατάσταση. Και αυτή η πρώτη πράξη, παίρνει αρκετά τον χρόνο της για να σε βάλει μέσα στον κόσμο της ταινίας. Δουλεύει πολύ καλά και σωστά αυτό. Πιστεύω ότι και κάποιος που δε γνωρίζει τι είναι το Resident Evil και ο κόσμος του, θα καταλάβει τι παίζει και τι πρέπει να φοβάται γι’ αυτόν. Μαζί με αυτό πάνε και τα πλάσματα που θα δούμε σε αυτή την ταινία. Δεν είναι πολλά η αλήθεια είναι, ή για να το πω έτσι, εγώ περίμενα περισσότερα. Καλά, καλά, μη βαράς! Δεν εννοώ αν δούμε “πενήντα” διαφορετικά τέρατα, αλλά θα μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω. Πάντως, αυτά που έχουν μέσα, θα έλεγα ότι μοιάζουν αρκετά “Resi”, αλλά και πάλι με το σκεπτικό ότι βλέπουμε κάτι διαφορετικό με άλλες ιδέες μέσα του που δεν έχουν σχέση με ό,τι έχουμε δει στα games. Πώς να το πω; Δεν έχουν σεναριακή σχέση, γιατί οπτική έχουν. Και πάλι όμως στη “γενική ιδέα των Resi”, όχι ότι θα δεις ας πούμε κάποιον Tyrant ή κάποιο Licker να κόβουν βόλτες στην οθόνη όπως στις ταινίες του Anderson.
Εδώ όμως τελειώνουν τα καλά, και δυστυχώς αρχίζουν τα άσχημα. Και λέω “δυστυχώς” γιατί με αυτά τα άσχημα είναι που κλείνει και η ταινία, και είναι και ο λόγος που εμένα στο τέλος μου άφησε μία πολύ “πικρή γεύση στο στόμα” αυτό που είδα. Καταρχάς, όσο ωραία παίρνει τον χρόνο της η παραγωγή στην αρχή, τόσο γρήγορα το πάει στο τέλος για κάποιο λόγο. Δεν ξέρω αν έχουν κοπεί σκηνές, πόσες ήταν, και γιατί, αλλά η τρίτη πράξη αυτής της ταινίας παίζει να είναι δέκα λεπτά με το ρολόι. Δεν υπάρχει χώρος να “αναπνεύσει” το “κρεσέντο” της. Σε πάει, σε πάει, σε πάει, και στο τέλος σε τρέχει για να κλείσει την ιστορία της. Και το να κλείσει μάλλον έπρεπε να μπει σε εισαγωγικά, γιατί το πρώτο πράγμα που είπα στον άνθρωπο που ήταν δίπλα μου μετά το τέλος είναι η ερώτηση “που είναι η υπόλοιπη ταινία;”. Δεν είναι ότι σε αφήνει ακριβώς χωρίς να τελειώσει την ιστορία που θέλει να πει, είναι όμως ότι το τελευταίο μέρος είναι βιαστικό και μαζί με το ότι τελειώνει λίγο άγαρμπα και χωρίς να “τελειώνει 100%”, εμένα μου έδωσε την εντύπωση ότι κάτι λείπει, με αυτό το “κάτι” να είναι ένα μεγάλος μέρος των γυρισμάτων της.
Και με αυτό περνάμε στο επόμενο πρόβλημα μου. Ξέρουμε ότι έχει κοπεί υλικό, και ξέρουμε ότι αυτό το υλικό ήταν κωμικές σκηνές ή ατάκες. Ε, λοιπόν και με το κομμένο υλικό η ταινία είναι λίγο παραπάνω κωμική για αυτά που βλέπεις. Εδώ θα αναφέρω δύο πράγματα. Από τη μία καταλαβαίνω ότι αυτό ήθελε να κάνει ο δημιουργός και ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι αυτό δουλεύει. Δεν υπάρχει θέμα. Από την άλλη νομίζω ότι δε θα έπρεπε να είναι τόσο κωμική μία τέτοια ταινία. Ο πρωταγωνιστής περνάει αυτά που περνάει και η γνώμη μου είναι ότι κάνει λίγο παραπάνω πλάκα απ’ όση θα έπρεπε. Ναι, κάποιος θα πει ότι και τα Resident Evil games είναι λίγο “κωμικά” με αυτά που βλέπεις να γίνονται στην οθόνη. Υπάρχει όμως μία μεγάλη διαφορά. Είναι δύο οι σχολές, αν μπορώ να το πω έτσι, σε αυτό το θέμα. Από τη μία έχεις κάτι σαν τα games, που ναι μεν, μπορείς να πεις ότι κάποια πράγματα φαντάζουν κωμικά για εμάς που τα βλέπουμε/παίζουμε, αλλά οι πρωταγωνιστές τους τα βλέπουν όλα σοβαρά γιατί είναι σε μία περιπέτεια ζωής και θανάτου. Από την άλλη, έχεις αυτές τις ιστορίες, όπως σε αυτή την ταινία, όπου ο Bryan είναι σχεδόν σαν να καταλαβαίνει ότι αυτό που ζει είναι σχεδόν κωμικό και κάνει πλάκα με αυτό. OK, και πάλι το δίνω στον δημιουργό, αυτό ήθελε να κάνει. Όπως όμως και αυτός έχει την επιλογή να το κάνει ή όχι, και εγώ έχω την επιλογή να μου αρέσει ή όχι. Ε, εμένα δε μου άρεσε. Νομίζω ότι σε κάποιες καταστάσεις αυτά που γίνονται είναι πολύ σοβαρά για να κάνει πλάκα ο πρωταγωνιστής με αυτό που βλέπει. Κάποιες αντιδράσεις είναι πολύ κωμικές για κάποιον που ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνει από αυτό που βλέπει μπροστά του. Και ξέρεις τι με στεναχωρεί πιο πολύ; Ότι αυτό δεν είναι παντού μέσα στην ταινία.
Τις στιγμές που η ταινία θέλει να είναι σοβαρή και τρομακτική είναι, και είναι ΤΟΣΟ ΚΑΛΗ σε αυτό, που τις στιγμές που κάνει πλάκα απλά το χαλάει και σου κόβει τη φόρα στο να μπεις στον κόσμο της και να τρομάξεις πραγματικά όπως αν ήσουν και εσύ μέσα σε μία τέτοια ιστορία. Εκεί είναι που το χάνει περισσότερο για εμένα, και με κάνει να χαλιέμαι που δυστυχώς δεν έχω την ίδια άποψη με το υπόλοιπο ίντερνετ. Είναι τόσο καλή ταινία τρόμου και δίνει τόσο καλά το “Resident Evil feeling” όταν θέλει να το δώσει, που όταν το σταματάει αυτό για να κάνει κάποιο αστείο είναι σαν να σου δίνει μία μπάτσα στα μούτρα και να σου λέει “ε, ταινία είμαι, βλέπεις μία ψεύτικη ιστορία, μην την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά”. Θα μου πεις το ίδιο δεν είναι και τα games; Όχι, αυτό προσπαθώ να εξηγήσω. Τα games είναι ασόβαρα και ψεύτικα σίγουρα, αλλά μόνο και μόνο το ότι οι πρωταγωνιστές τους παίρνουν αυτά που βιώνουν στα σοβαρά, σε κάνει και εσένα να μπαίνεις σε αυτή την ιστορία όσο ασόβαρη και αν είναι. Ακόμα και οι cheesy ατάκες του Leon, δουλεύουν πολύ καλά σε αυτό που θέλει να σου περάσει ο κόσμος των Resident Evil. Δεν ξέρω, εδώ μου δίνεται η εντύπωση ότι ο Bryan έτσι όπως μας παρουσιάζεται ως χαρακτήρας σε κάποιες σκηνές, δε θα έκανε και τόσα αστεία με αυτά που βιώνει και κάνοντας τα με έβγαζε από την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας τρόμου που ήθελε να μου παρουσιάσει ο δημιουργός της ότι βλέπω.
Για ακόμα μία φορά όμως θα αναφέρω ότι αυτό ίσως να ήταν ο στόχος. Ίσως, αυτό να ήθελε ο σκηνοθέτης. Τη μία να σε έχει στην τσίτα με τον τρόμο και την αγωνία, και την επόμενη να σε κάνει να γελάσεις με ένα αστείο. Ε, και πάλι sorry, εμένα δε μου άρεσε αυτό και βλέποντας το πόσο καλά το είχε στις σκηνές τρόμου και αγωνίας, με κάνει να χαλιέμαι που δεν πήρα μία ταινία που είναι γεμάτη από αυτές τις σκηνές και μόνο αυτές τις σκηνές. Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι αν είχαμε κάτι τέτοιο, παρά τις σεναριακές διαφορές και το ότι θέλει να πει μία καινούργια ιστορία σε αυτόν τον κόσμο, δε θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με την παραγωγή. Καλά, καλά ίσως να είχα πάλι με αυτή την τελευταία πράξη της, που είναι σαν να έτρεχαν γιατί τους τελείωσε το budget.
Μιλώντας για budget, ας πάμε και σε αυτό. Νομίζω ότι σε λίγα χρόνια τα CGI αυτής της ταινίας θα φαίνονται πολύ παλιά, και όταν λέω σε “λίγα χρόνια” εννοώ, πραγματικά σε πολύ λίγα χρόνια. Κάποια CGI είναι καλά, εδώ και εκεί. Σε περιπτώσεις που έχουμε και φυσικά εφέ το πράγμα γίνεται ακόμα καλύτερο. Είναι όμως σκηνές που το γυρνάει σε 100% CGI -γιατί δε γινόταν αλλιώς- και εκεί στις περισσότερες των περιπτώσεων έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Και για ακόμα μία φορά, αυτό φαίνεται πολύ στο τέλος της ταινίας. Εκεί τρως πολύ και όχι και τόσο καλό CGI στα μούτρα που σχεδόν φτάνει παραγωγές όπως τα Venom ή το πρώτο Black Panther, που η τελευταία πράξη ήταν σαν να βλέπεις cartoon, αλλά με ρεαλιστικά γραφικά. Και πάλι όμως, έχουμε ότι καλύτερο έχουμε δει σε Resident Evil ταινία, ή ίσως σχεδόν ότι καλύτερο, γιατί κάποια από τα φυσικά εφέ που είχαν προηγούμενες παραγωγές της σειράς φαίνονταν καλύτερα στον φακό. Μιλώντας για τις προηγούμενες παραγωγές μου ήρθε και κάτι άλλο στο μυαλό, δεν έχει να κάνει 100% με Resident Evil αλλά θα το πω. Θα μπορούσαν να κάνουν λίγο καλύτερη δουλειά στο μακιγιάζ των zombies. Έχουμε δει πολύ πιο τρομακτικά zombies σε άλλες ταινίες και σειρές και στα games της σειράς, περίμενα κάτι καλύτερο. Τα τέρατα από την άλλη είναι αρκετά ευφάνταστα, και αν ήταν και καλύτερα σε CGI, θα έλεγα ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ καλό. Δυστυχώς, ενώ είναι καλά σαν σχέδιο και φαντάζομαι στο “χαρτί”, στην πράξη και εξαιτίας των CGI πολλά από αυτά το χάνουν. Να αναφέρω για ακόμα μία φορά όμως, ότι αυτά που είναι φυσικά στη σκηνή, και νομίζω ότι μπορείς να καταλάβεις πολύ καλά ποια είναι αυτά, είναι αρκετά καλά και κάποια θα σε κάνουν και να φοβηθείς με αυτό που βλέπεις.
Τελικώς όμως έχουμε ακόμα μία ταινία Resident Evil που δε θα έλεγα ότι με συνεπήρε. Και το περίεργο είναι ότι πήγα στο σινεμά τρελαμένος να γουστάρω πολύ. Ήθελα να μου αρέσει αυτή η ταινία. Ήθελα να την απολαύσω όπως τόσοι και τόσοι, αλλά κάτι με χάλασε, και με χάλασε πολύ. Και ξέρεις ποιο είναι το άλλο θέμα; Δεν ήμουν μόνος. Ήμασταν τέσσερα άτομα στην παρέα. Άτομα που βλέπουμε ταινίες τρόμου, και ένα από αυτά ήταν τρελαμένο με τη σειρά Resi οπως και εγώ. Ε, δυστυχώς, σε κανέναν από τους τέσσερις δεν άρεσε αυτό που είδαμε. Και οι τέσσερις είπαμε το πόσο καλά το πήγαινε στην αρχή, και το πόσο καλή ατμόσφαιρα είχαν οι σκηνές που ήθελαν να είναι τρόμου. Και οι τέσσερις όμως ξενερώσαμε με το τέλος, τα κακά σε πολλές περιπτώσεις CGI, και το τόσο πολύ χιούμορ που σε κόβει από την ατμόσφαιρα τρόμου που κάνει πολύ καλά σε κάποιες άλλες σκηνές. Οπότε τι να σου πω; Αξίζει να τη δεις σινεμά αυτή την ταινία; Ίσως και όχι. Ειλικρινά, εγώ και σπίτι μου να την είχα δει, την ίδια εμπειρία να είχα αποκομίσει. Και εδώ που τα λέμε, αν κάποιος μου έλεγε πάνω – κάτω το σενάριο και δεν υπήρχε στον τίτλο αυτό το “Resident Evil”, μάλλον θα μου περνούσε και αδιάφορη σαν παραγωγή, όπως επίσης μου περνάει και τώρα που την είδα. Δεν ξέρω αν θέλω να την ξαναδώ. Γνωρίζοντας το τέλος και τις τόσες πολλές σκηνές που σε βγάζει από την ατμόσφαιρα με το χιούμορ της, νομίζω ότι θα πρέπει να περάσουν μερικά χρόνια πριν την ξαναδώ απλά και μόνο για να θυμηθώ αν έκανα λάθος που δε μου άρεσε τόσο πολύ.
Εννοείται ότι δεν υπάρχει κανέναν πρόβλημα με κάποιον που ευχαριστήθηκε αυτή την ταινία. Ίσα – ίσα που ψάχνω και εγώ τα καλά αυτής της παραγωγής για να πω ότι μου άρεσε, αλλά τα άσχημα είναι πολλά περισσότερα κατά τη γνώμη μου. Ή για να το πω έτσι, και περισσότερα σε αριθμό να μην είναι, είναι βασικά και κάνουν αυτή την ταινία λίγο παραπάνω του μετρίου κατά τη γνώμη μου σαν μεταφορά του Resident Evil στον κινηματογράφο. Αυτό δε σημαίνει ότι οι προηγούμενες ταινίες ήταν καλύτερες, το αντίθετο, αλλά είναι σαν να λέμε “στους τυφλούς, βασιλεύει ο μονόφθαλμος”. Το ότι όλες οι προηγούμενες παραγωγές με το όνομα Resident Evil ήταν σκουπίδια, δεν κάνει ξαφνικά αυτή την παραγωγή ταινίαρα. Πολύ απλά την κάνει μία καλή ταινία, και “πάμε παρακάτω”. Έχω αρχίσει και φοβάμαι όμως ότι τελικά δεν πρόκειται ποτέ να δούμε καλή μεταφορά του Resident Evil σε κάτι με ηθοποιούς. Μα σειρά, μα ταινία, όλα μέτρια θα είναι στην καλύτερη, “άσ’ τα, βράστα” στη χειρότερη. Και για κάποιον λόγο δε μου φεύγει από το μυαλό η ιδέα ότι ο Zach Cregger είχε μία ιδέα για μία ταινία με τέρατα, την πήγε στην Columbia και αυτοί του είπαν να την αλλάξει έτσι ώστε να κάνουν ένα Resident Evil. Δεν ξέρω… Μου δίνει πολύ αυτή την εντύπωση η ταινία. Όλα καλά όμως, πάμε παρακάτω τώρα… Τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο και τα φιλιά μου! 😘😗😙😚
