Coffee & Games 28.03.2026:
Τριάντα χρόνια Resident Evil λοιπόν… Μεγαλώνουμε! Θα πω την αλήθεια, δε θυμάμαι το launch του πρώτου Resident Evil, ήμουν εννέα χρονών τότε. Από το δεύτερο όμως και μετά τα έχω όλα στο κεφάλι μου. Έχω ξαναπεί και σε προηγούμενο κείμενο, το τρίτο Resident Evil είναι αυτό που με έκανε να αγαπήσω τη σειρά, και ίσως τα horror games. Το ξέρω ότι δεν είναι καλό, και στην κατάταξή “αγάπης” που έχω στο κεφάλι μου για τη σειρά (και το βασικό θέμα του κειμένου), θα δείτε ότι είναι αρκετά χαμηλά για ένα game που μου άλλαξε τη ζωή. Το ξέρω ότι δεν είναι καλό game, αλλά όπως είχα γράψει και στο άρθρο που ανέφερα πριν, είναι ο πρώτο ας το πούμε “σοβαρός” τίτλος που τερμάτισα μόνος μου, χωρίς καμία βοήθεια. Αυτό με άλλαξε λίγο ως gamer να πω την αλήθεια. Ας αφήσουμε όμως το Resident Evil 3: Nemesis για τώρα και ας πάμε στα βασικά…
Τι έχουμε για φωτογραφία σήμερα; Ε, εννοείται όλα τα Resident Evil που έχω εδώ μαζί μου στην Πράγα και μπορούσα να βγάλω φωτογραφία. Είναι λίγο περίεργη η φάση με τα ψηφιακά και τα φυσικά αντίτυπα, αλλά κάπως έπρεπε να τα βάλω όλα μέσα. Έχουμε λοιπόν να μιλήσουμε για πολλά σήμερα, οπότε ας αφήσουμε την εικόνα -που μπορεί να είναι και 1000 λέξεις όπως λέει ο σοφός λαός- και ας περάσουμε στο “κυρίως πιάτο”.
Αυτό το blog και το κανάλι μου στο YouTube χρωστούν πολλά στα Resident Evil. Καταρχάς, το ότι έχω κανάλι στο YouTube και κάνω πλέον σταθερά livestreams άρχισε από τα 25 χρόνια Resident Evil. Πέντε χρόνια πριν ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να βλέπω λίγο πιο ζεστά τη φάση του να κάνω stream και το άρχισα με αφορμή τα γενέθλια του Resi παίζοντας τα remakes των Resident Evil 1, 2, και 3. Τα υπόλοιπα είναι “ιστορία”. Στο blog είχαμε την αρχή του Video game Chronicles, μία σειρά που ασχολείται αποκλειστικά με το lore του Resident Evil, γράφοντας τα γεγονότα αυτού με τη σειρά που έγιναν. Το κακό είναι ότι ακόμα πάμε! Και δεν είναι κακό γιατί “ακόμα πάμε”. Είχα στο μυαλό μου ότι θα τελειώσω με το Resi μέσα στους επόμενους μήνες, άντε χρόνια από τότε που το άρχισα. Ήρθε όμως η ενήλικη ζωή να χτυπήσει την πόρτα, και δυστυχώς από τα έξι άρθρα την εβδομάδα φτάσαμε στο ένα. Έτσι, αυτό το ένα συνήθως είναι το Coffee & Games. Για να είμαι ειλικρινής όμως, πραγματικά σκέφτομαι να το κόψω και να συνεχίσω το VGC. Σκέψου ότι πέντε χρόνια μετά και αν δεν κάνω λάθος στο τελευταίο άρθρο που έγραψα εκεί, είχαμε την καταστροφή της Raccoon City! 😅 Αν και η αλήθεια είναι ότι γενικώς το 1998 είναι μεγάλη χρονιά στο lore του Resident Evil καθώς διαδραματίζονται αν δεν κάνω λάθος εφτά games, που αν βάλεις και τα δύο Chronicles πάμε στα εννέα. Θέλω όμως να τελειώνω με το Resi στα VGC, όχι τίποτα άλλο, αλλά η σειρά συνεχίζει προσθέτοντας lore και προς τα πίσω. Κάτι που σημαίνει ότι υπάρχουν γεγονότα που τα μάθαμε πχ στο Requiem αλλά εγώ δεν τα έχω γράψει γιατί πολύ απλά δεν τα ξέραμε ότι έγραφα εκείνες τις γραμμές για το lore. Θα γίνει όμως, θα το συνεχίσουμε. Άσε που έχω ήδη στο μυαλό μου με τι θα καταπιαστώ στο Series 2 και Series 3 του VGC.
Μετά από αυτό το “παραλήρημα” πάμε να δούμε κάποια άλλα Resident Evil πράγματα για τα οποία έχω γράψει σε αυτό το blog. Έχουμε τα δύο reviews για τη σειρά του Netflix και για το Welcome to Raccoon City. Δύο όχι και πολύ καλές προσπάθειες να φέρουν το Resident Evil σε live action μονοπάτια. Για τη σειρά του Netflix, μόνο σκ*τό είχα να πω! Για το Welcome to Raccoon City, δεν ξέρω γιατί αλλά εμένα μου άρεσε λιγάκι η ταινία. Σίγουρα είναι πολύ κακή ταινία, αλλά νομίζω ότι για εμένα ήταν τόσο κακή που πέρασα καλά, και πιστεύω ότι είχε και τέσσερις, πέντε καλές ιδέες μέσα της. Βέβαια, να πω την αλήθεια, δεν την έχω ξαναδεί από τότε. Αυτό ίσως λέει κάτι. Είχα γράψει και ένα μικρό άρθρο με κάποια λόγια για τις ταινίες του Anderson. Ε, ξέρεις τώρα. Τι παραπάνω να πω εδώ; Πρέπει να αναφέρω όμως κάτι που δεν είχα αναφέρει εκεί. Η πρώτη και η δεύτερη ταινία βγήκαν σε μία εποχή που ήμουν ακόμα κάπως μικρός και άμυαλος! Μου άρεσε ότι και αν είχε τον τίτλο “Resident Evil” πάνω του, όποτε δεν μπορώ να πω ότι δεν τις απόλαυσα σαν τότες στο σινεμά. Παρόλα αυτά, όταν μεγάλωσα, έβαλα λίγο μυαλό, και τις ξαναείδα, τότε κατάλαβα πραγματικά τι σκουπιδάκια ήταν.
Είτε το πιστεύετε, είτε όχι, όλο το παραπάνω ήταν ο πρόλογος! Ακόμα δεν έχουμε μπει στο βασικά θέμα. Σκέφτηκα λοιπόν, να κάνω μία λίστα με όλα τα games της σειράς. Σκέφτηκα να τα βάλω με τη σειρά που μου αρέσουν αρχίζοντας από αυτό μου αρέσει λιγότερο και να τελειώσω σε αυτό που πιστεύω εγώ προσωπικά ότι είναι το “καλύτερο”/αγαπημένο μου ή για να το πω και αλλιώς το πιο “Resident Evil” από όλα τα Resident Evil. Πριν πάμε εκεί όμως υπάρχει ένα πρόβλημα, δεν έχω παίξει όλα τα Resident Evil games. Ναι, είναι αλήθεια. Μου λείπουν κάποια από τη σειρά. Πολύ λίγα, αλλά μου λείπουν. Μιας και είμαι ανάποδος σαν άνθρωπος είπα να πιάσω αυτά πρώτα. Δε θα είναι στη λίστα, όποτε ας τα δούμε στα γρήγορα να τελειώνουμε.
Θα τα γράψω με τη χρονική σειρά που βγήκαν. Πρώτο σε αυτή τη λίστα είναι το Survivor 2: Code: Veronica. Ε, είναι μία παραλλαγή του Code: Veronica σε πρώτο πρόσωπο που κάνει χρήση light gun για το PlayStation 2. Ε, δεν είχα PS2, δεν είχα light gun, δεν είχα τον τίτλο. Περνάμε σε ένα δύσκολο να το βρεις, Gaiden. Α! Όπως έχετε καταλάβει δε θα γράφω κάθε φορά “Resident Evil”, έλεος δηλαδή! Μιλάμε για πάνω από τριάντα games. Το Gaiden δε γνωρίζω καν αν ήρθε στην Ευρώπη. Μάλλον, ήρθε. Ήταν ένα Resi για το GameBoy Colour. Είναι περίεργη περίπτωση, και φαίνεται καλό γι’ αυτό που θέλει να κάνει. Ίσως, κάποια στιγμή στο μέλλον, με κάποιον emulator, το δούμε και αυτό. Το επόμενο είναι το Dead Aim. Ακόμα ένας τίτλος για το PS2, ακόμα μία προσπάθεια να κάνουν κάτι σε πρώτο πρόσωπο. Λίγα πράγματα γνωρίζω για τον τίτλο, και αυτά επειδή διάβαζα για το VGC. Έχω δει εννοείται κάποια gameplay videos, αλλά για κάποιο λόγο δε με πολυψήνει η φασούλα του… Το Deadly Silence είναι η δεύτερη προσπάθεια να κάνουν ένα Resi για φορητές κονσόλες. Στην ουσία ήταν το πρώτο Resi του PSX με κάποιες μικρές αναβαθμίσεις στα γραφικά, και κάποια έξτρα στοιχεία για να γίνει χρήση της δεύτερης touch οθόνης του DS. Ε, δε μου έκανε ποτέ “κλικ”. Ίσως, και αυτό κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον. Τι να πω για το The Mercenaries 3D; Είναι μόνο το Mercenaries mode για το 3DS με πολλές πίστες και πολλούς χαρακτήρες. Αυτό. Το Umbrella Corps είναι μία multiplayer τραγωδία. Όσο λιγότερα πεις γι’ αυτό, τόσο το καλύτερο. Τέλος, έχουμε έναν ακόμα multiplayer τίτλο, Resistance. Αν και έχω το Resi 3 remake, για κάποιο λόγο δε μου έκανε ποτέ η καρδιά να παίξω το Resistance. Καλά, εκτός του ότι δεν παίζω multiplayer games, έστω μία φορά θα έπρεπε να το δω, απλά και μόνο γιατί το έχω!
Ξεκινάμε με τη θέση No.24, και το Survival Unit. 😆 Εντάξει, γελάνε και οι πόρτες! Είναι απλά μία αρπαχτή για τα κινητά και τίποτα παραπάνω. Ούτε να το κατεβάσετε δεν αξίζει, πραγματικά. Στη θέση No.23 έχουμε το Re:Verse. Αυτό είναι ο λόγος που είπα παραπάνω ότι θα έπρεπε να έχω παίξει ένα με δύο ματσάκια για τη φάση στο Resistance. Ναι, έχω παίξει κάποια ματσάκια στο Re:Verse και η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε! Όχι, δε μου άρεσε σαν “Resident Evil”, αλλά η ιδέα του να αλλάζεις σε τέρας όταν σε σκοτώνουν και να έχεις μία δεύτερη ευκαιρία να σκοτώσεις τους αντιπάλους σου είναι κάτι που εγώ είδα εδώ για πρώτη φορά σε κάποιο multiplayer game και μου άρεσε. Βέβαια, όπως όλα τα multiplayer, μου άρεσε τις πρώτες δύο, άντε τρεις μέρες, μετά το βαρέθηκα και το έκλεισα. Στη θέση No.22 έχουμε έναν τίτλο του PSX και αυτός δεν είναι άλλος από το Survivor. Εκτός του ότι είναι μικρό. Εκτός του ότι η ιστορία του είναι ότι να ‘ναι. Είναι και χάλια η υλοποίηση του πρώτου προσώπου. Πώς θα παίξω με tank controls σε πρώτο πρόσωπο; Τρελό. Δε γίνονταν. Ήταν πολύ κακό game το συγκεκριμένο. Στη θέση No.21 έχουμε το Operation Raccoon City. Ξέρεις κάτι; Μπορεί και να μου άρεσε αν έπαιζα multiplayer games. Ναι, το παίζεις και μόνος σου. Το έκανα. Είναι όμως πολύ κακό έτσι. Ο τίτλος έχει χτιστεί για να παιχτεί με άλλους τρεις. Όταν παίζεις μόνος σου δεν είναι καλός. Κάτι μου κάνει βέβαια το ότι μπορούσες και καλά να αλλάξεις την ιστορία του Resi με τις επιλογές σου στον τίτλο αυτόν, αλλά και πάλι, τίποτα από αυτό το game δεν είναι canon, οπότε κλάιν. Στον αριθμό No.20 και στο κλείσιμο αυτής της παραγράφου θα πάμε με το πρώτο, το original Resident Evil. Ίσως, να είναι κακό που είναι τόσο χαμηλά η αρχή των πάντων για το franchise αλλά πραγματικά δεν ξέρω που αλλού να το βάλω. Ναι, είναι η αρχή, αλλά κάποια από τα επόμενα games έκαναν αυτό που έκαναν πολύ καλύτερα από το original Resi. #sorrynotsorry 😅
Μπαίνουμε στην επόμενη πεντάδα με το No.19 και το Resi 6. Το ξέρω, το ξέρω. Δεν είναι καλό Resi, για εμένα όμως, όπως έχω ξαναπεί, είναι ένα καλό action game. Όποτε παίζω αυτόν τον τίτλο, περνάω καλά. Εκτός του ότι έχει και ένα πολύ ωραίο Mercenaries mode, που κάνει το game πολύ μεγαλύτερο σε διάρκεια αν θες να τα κάνεις όλα. No.18 με το Revelations, το πρώτο Revelations. Ακόμα ένας τίτλος που πέρασα πολύ καλά και τις δύο φορές που τον έπαιξα, είναι όμως εδώ γιατί πιστεύω ότι τα επόμενα games είναι καλύτερα από αυτό. Α! Να μην ξεχάσω ότι μάλλον είναι πολύ καλύτερα να το παίξετε σε 3DS, γιατί έχει ένα πολύ ωραίο 3D effect. Στο No.17 έχουμε το remake του Resi 3. Δεν ξέρω τι κατάρα έχει πέσει σε αυτόν το game. Και το original είχε γρήγορη παραγωγή με πολλά λάθη, και το remake είχε γρήγορη παραγωγή με πολλά λάθη. Και δυστυχώς κόπηκαν πολλά. Κόπηκαν κομμάτια που δε θα έπρεπε να κοπούν και δεν μπήκαν άλλα στη θέση τους, ή τουλάχιστον κάτι καινούργιο. Ο μόνος λόγος για να παίξεις αυτό και όχι το original είναι ότι έχει καλύτερα γραφικά και την κάμερα που ακολουθεί τον χαρακτήρα από πίσω. Δυστυχώς, τίποτα παραπάνω. Στη θέση No.16 έχουμε το The Darkside Chronicles. Ξέρεις κάτι; Εμένα μου άρεσαν τα δύο on-rails shooters του Wii. Απλά το The Umbrella Chronicles μου άρεσε παραπάνω. Το TDC είναι σίγουρα πιο καλό σε αυτό που θέλει να κάνει σαν on-rails shooter, αλλά πιστεύω ότι το TUC έχει καλύτερη ιστορία, και δίνει παραπάνω φως σε γεγονότα της σειράς που εμένα προσωπικά με ενδιέφεραν παραπάνω. Πάμε στο No.15 με το Revelations 2, επίσης ένα game που πιστεύω ότι είναι πολύ καλό, αλλά δυστυχώς νομίζω ότι οι τίτλοι που θα αναφέρω παρακάτω είναι απλά καλύτεροι. Έχουμε μία ωραία ιστορία, με κάποια ωραία plot-twists. Επίσης, έχουμε για πρώτη φορά σαν playable χαρακτήρα τον Barry, αυτό είναι κάτι που θα δεις μόνο σε αυτό το game. Επιπλέον, αν δεν κάνω κάποιο μεγάλο λάθος πρέπει να είναι και ο πρώτο τίτλος που το τέλος αλλάζει, ανάλογα τις επιλογές σου. OK, OK, είναι μία ή δύο αυτές οι επιλογές, αλλά και πάλι…
Θα ανοίξω την επόμενη πεντάδα με ένα game που έχω λιώσει στο Xbox 360. Βλέπετε ήταν το πρώτο και το μόνο game που είχα για αρκετό καιρό στο Xbox 360. Ευτυχώς όμως, ήταν και ένα ευχάριστο game. Στο No.14 είναι το Resi 5. Περιμένουμε να βγει και κανένα remake μήπως και το κάνει λίγο πιο σοβαρό σαν τίτλο. Σαν game όμως είναι πολύ καλό. Κάτι που δεν ανέφερα στην εισαγωγή είναι το ότι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στα Resident Evil είναι ο Albert Wesker, οπότε νομίζω ότι μπορείτε να καταλάβετε γιατί μου αρέσει λίγο παραπάνω το Resi 5. Γενικώς, τρομερός και ο ηθοποιός που έκανε τον Wesker στα τότε games, αλλά στο 5 νομίζω το τερμάτισε. No.13 -το γρουσούζικο- με έναν multiplayer τίτλο! Έναν multiplayer τίτλο που εγώ βέβαια έπαιξα μόνος μου, και αυτός είναι το Outbreak File #2. Δε θα αναφέρω καν στη λίστα μου το πρώτο Outbreak, γιατί πολύ απλά το File #2 ήταν το πρώτο Outbreak με πολλά παραπάνω πράγματα, οπότε πάμε κατευθείαν στο File #2. Μία πολύ ωραία ιδέα για multiplayer Resi η οποία βγήκε μία πολύ λάθος εποχή. Αν αυτό το game έβγαινε σήμερα, νομίζω θα πήγαινε πολύ, πολύ καλύτερα. Έχει και καλά σενάρια να παίξεις, και καλούς χαρακτήρες με διαφορετικές “δυνάμεις” ο καθένας, και το game σε ωθεί να συνεργαστείς για να βγάλεις τις πίστες του. Οπότε, νομίζω ότι αν το είχα παίξει όπως ήθελε η Capcom να το παίξεις, δηλαδή με άλλους παίκτες, μπορεί να ήταν και παραπάνω στη λίστα μου. No.12 με Resi 3: Nemesis. Ένταξει, αυτό είναι εδώ γιατί είπαμε του έχω μία ιδιαίτερη αγάπη. Βέβαια, “ιδιαίτερη η αγάπη” αλλά δεν είμαι και τυφλός! Ξέρω ότι και αυτός ο τίτλος έχει πολλά κακά στοιχεία. Σίγουρα δεν είναι σαν το remake του, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το game που θα έπρεπε να έχει το “3” στον τίτλο του, και να είναι η συνέχεια του μαγικού Resi 2. Και τέλος, κατ’ εμέ ο original Nemesis είναι πολύ πιο τρομακτικός από αυτόν του remake. Στο No.11 του μυαλού μου είναι το game που έφερε τη σειρά στο σήμερα, Resident Evil 7: Biohazard. Είναι ένας τίτλος που πολλοί μίσησαν γιατί είναι σε πρώτο πρόσωπο. Είναι όμως ένα πολύ, πολύ, πολύ καλό horror game. Παίζει αυτή τη στιγμή να είναι και το πιο τρομακτικό Resi που έχει φτιαχτεί ποτέ. Επίσης, είχε πολύ ενδιαφέροντα DLCs. Όλο το πακέτο μαζί νομίζω ότι είναι ένα game που πρέπει να παίξεις αν σου αρέσουν τα horror games ή τα Resi. Αλλά να μην ξεχάσω να πω ότι οι συνδέσεις με το βασικό lore της σειράς είναι λίγες και πρέπει να τις ψάξεις, υπάρχουν όμως και είναι εκεί για αυτόν που θέλει να μάθει. Μπαίνουμε στη δεκάδα με No.10 το The Umbrella Chronicles. Αυτό το game έχει και μία ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, γιατί ήταν το πρώτο game που πήρα στο Wii, και ο λόγος που πήρα Wii για να λέμε την αλήθεια. Ακόμα ένας τίτλος που έχω λιώσει γιατί δεν είχα κάτι άλλο να παίξω στην κονσόλα. Είναι όμως ένα game που σε ανταμείβει με ΠΟΛΥ lore αν το λιώσεις. Θα διαβάσεις και θα καταλάβεις πολλά παραπάνω για την ιστορία του Resi 0, 1, και 3. Εκτός όλων των άλλων levels που έχουν ως πρωταγωνιστές άλλους χαρακτήρες από αυτά τα games που εκεί ήταν απλά “κομπάρσοι”. Πολύ καλό για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα για το lore του Resi.
Τα επόμενα θα είναι έξι, για να κρατήσω την τελική τριάδα σε μία παράγραφο. Στο No.9 είναι το Resi 0. Ένας τίτλος που πολλές φορές νομίζω ότι είμαι ο μόνος που του αρέσει! 😅 Δεν ξέρω γιατί ο κόσμος μισεί τόσο πολύ το 0. Εντάξει, δεν είναι και ότι καλύτερο, αλλά η ιδέα των δύο χαρακτήρων και το πως αλλάζεις με ποιον παίζεις, που και γιατί νομίζω ότι ήταν πολύ καλή. Αν και έδωσε “φως” σε κάποια πράγματα για την Umbrella και τη δημιουργία του T-Virus, δυστυχώς και εγώ πιστεύω βέβαια ότι ο κακός και η όλη πλοκή δεν ήταν και ότι καλύτερο. Το αγαπώ όμως και αυτό γιατί ήταν ένας από τους λόγους που με ώθησε να πάρω το GameCube. Οι δύο επόμενοι λόγοι είναι παραπάνω στη λίστα. 😉 Το No.8 νομίζω ότι είναι πολύ υψηλότερα στις λίστες όλων όσων το έχουν παίξει, αλλά εμένα παιδία δε μου άρεσε τόσο, σας το έχω ξαναπεί. Resident Evil 9: Requiem. Ε, τι να κάνουμε τώρα; Μπορεί να είναι πολύ ωραίο game. Μπορεί να είναι πολύ ωραίο Resi. Εμένα δε μου έκανε τόσο “κλικ”, δεν ξέρω γιατί. Σίγουρα θα το ξαναπαίξω όμως και θα δούμε. Ίσως να μπορεί να ανέβει μία ή δύο θέσεις, αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να πάει παραπάνω. Στο Νο.7 έχω τον επόμενο λόγο που πήρα GameCube, και αυτός είναι το original Resi 4. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο hyped ήμουν γι’ αυτό το game. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο πολύ γούσταρα αυτό το game. Το έχω παίξει στο GameCube, στο Wii, στο PC και στο Xbox One. Έχω να πω ότι η καλύτερη έκδοση ήταν αυτή του Wii. Τρομερό το να μπορείς να στοχεύεις με τον μοχλό του Wii, έκανε το game πολύ καλύτερο. Επίσης, να πω ότι έχω μόνο ένα τεύχος από το αγγλικό -αν δεν κάνω λάθος- Edge, και αυτό είναι το τεύχος που έχει preview ή review -δε θυμάμαι τώρα- από το Resi 4. Ακόμα το έχω στην Ελλάδα αυτό το τεύχος που είναι μέσα σε μία σαν ζελατίνα που ήταν το εξώφυλλό του -που είχε τον Leon και τον Dr. Salvador που του έκοβε τον ώμο με το πριόνι- σε κόκκινο χρώμα και όταν έβγαζες το τεύχος από αυτή, ήταν σε κανονικά χρώματα το εξώφυλλο. Πολύ ωραίο. Τι να πεις όμως για το Resi 4; Άλλαξε την πορεία των videogames ο τίτλος αυτός. Μόνο αγάπη. Ακόμα όμως σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είναι αυτό το game αν είχε γίνει όπως ήθελαν να το κάνουν πρώτα. Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί μιλάω, γράψε στο Google ή στο YouTube “Resident Evil 3.5” και θα δεις. Ή αν θες, τσέκαρε το πρώτο, πρώτο trailer για το game, και θα καταλάβεις ότι ο Mikami είχε κάτι άλλο στο μυαλό του για τον Leon. Στο No.6 έχω το 8: Village. Ναι, δεν είναι τόσο τρομακτικό σαν σύνολο, αν και έχει τη μάλλον πιο τρομακτική φάση σε Resi game. Είναι λίγο περίεργο, αλλά νομίζω ότι δουλεύει πολύ καλά σαν πακέτο. Είναι το μόνο από το σύγχρονα Resi games που έχω τερματίσει πάνω από τέσσερις φορές. Η ιστορία του είναι λίγο ότι να ‘ναι σίγουρα, αλλά είναι καλό σαν game. Δεν ξέρω. Τον διασκεδάζω κάθε φορά αυτόν τον τίτλο. Εντάξει, έχει λίγο τρελό τέλος, αλλά OK, όλο το υπόλοιπο είναι πολύ καλό. Επίσης, να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι έχει και ένα καλό DLC, και την επιλογή να αλλάξεις σε κάμερα τρίτου προσώπου, η οποία βέβαια είναι κλειστή πίσω από το DLC που πρέπει να αγοράσεις. Στην τελική πεντάδα μπαίνουμε με το No.5 που είναι το Code: Veronica X. Εδώ έχουμε για ακόμα μία φορά έναν τίτλο που είναι κάτι σαν τα Outbreak. Εννοώ ότι υπάρχει και το “απλό” Code: Veronica χωρίς το “X”, αλλά νομίζω ότι είναι ανάξιο λόγου γιατί το Code: Veronica X, κάνει τα ίδια πράγματα, καλύτερα και προσθέτει κάποια παραπάνω. Νομίζω ότι είναι ένα σκαλί πιο κάτω απ’ το να γίνει το καλύτερο Resi της “πρώτης εποχής”, και αυτό δεν το λέω υποκειμενικά. Πραγματικά, πιστεύω ότι αντικειμενικά το Code: Veronica X είναι το δεύτερο καλύτερο Resi game της “πρώτης εποχής” της σειράς. Αλλά να ξέρεις ότι είναι δύσκολο. Και είναι ένα από τα games που πρέπει να έχεις save σε κάθε save slot πριν αρχίσεις να σβήνεις για να κάνεις καινούργιο. Υπάρχει περίπτωση να φτάσεις σε σημείο που δε θα μπορείς να γυρίσεις για να φτιάξεις τα λάθη σου, αν έχεις μόνο ένα save, και θα πρέπει να το ξαναπαίξεις από την αρχή, και αυτό το σημείο είναι αρκετές ώρες μέσα στον τίτλο. Λίγο πριν την πρώτη τριάδα του κεφαλιού μου και στο No.4 έχουμε το Resident Evil 2 remake. Ε, παιδιά τι να σας κάνω; Δεν είναι τόσο καλό όσο το original. Να, το είπα! Μπορεί να μη θυμάστε, αλλά έχουν κόψει και από εδώ. Ναι, δεν είναι όπως η κατάσταση με το Resi 3 remake, αλλά το original Resi 2 είχε περισσότερους εχθρούς, και περισσότερα μέρη ή μεγαλύτερα. Είναι ένα πολύ ωραίο game το remake δε λέω όχι, όμως κάποια άλλα remakes της σειράς αυτής έχουν κάνει τη δουλεία του να φέρουν τους παλιούς τίτλους στο “σήμερα” (ή οποιο ήταν το “σήμερα” εκείνης της εποχής) πολύ καλύτερα, χωρίς να κόψουν τίποτα, αλλά προσθέτοντας ακόμα παραπάνω στοιχεία που κάνουν και τα games αλλά και την πλοκή ακόμα καλύτερη.
Ένα από αυτά είναι το remake του Resident Evil στο No.3, και ο τελευταίος λόγος -σε αυτή τη λίστα- που πήρα GameCube. Τώρα αν το δούμε αντικημενικά, το remake αυτό είναι ίσως στη δεύτερη θέση από τη σειρά. Είναι το καλύτερο Resi της “πρώτης εποχής”. Είναι το καλύτερο remake που έχει φτιαχτεί ποτέ για τη σειρά… Ή και όχι, γιατί λείπει ένα remake που δεν έχω αναφέρει μέχρι στιγμής και αυτό δεν είναι στο No.2 γιατί είναι λίγο καλύτερο από το original Resident Evil 2 στο κεφάλι μου. Ναι, έπεσε το κάστρο! Για χρόνια έλεγα ότι το Resi 2 είναι το καλύτερο game της σειράς για εμένα, πλέον είναι στη θέση No.2. Αλλά τον αγαπώ τόσο πολύ αυτόν τον τίτλο. Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Ίσως, το καλύτερο sequel στη βιομηχανία. Δουλεύει τόσο καλά το ότι έχει δύο πρωταγωνιστές, και δένει τις ιστορίες τους τόσο καλά με όποια σειρά και αν τις παίξεις. Θες Leon A, Claire B, θα βγάλεις νόημα. Θες Claire A και Leon B, πάλι θα βγάλεις νόημα. Η ιστορία του δουλεύει έτσι που δεν έχει σημασία με ποιον θα παίξεις πρώτα, και τα δύο σενάρια είναι πολύ καλά συνδεμένα, κάτι που δε συμβαίνει στο remake. Ανοίγει το lore της σειράς τόσο πολύ. Δίνει καινούργιο ιό που κάνει τις ζωές των πρωταγωνιστών του ακόμα πιο δύσκολες. Έχει τόσο πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους τοποθεσίες που πραγματικά παίζεις σε αυτές και δεν είσαι εκεί απλά για δύο λεπτά. Σίγουρα έχει κάποια πράγματα που δεν είχαν γίνει και τόσο καλά, αλλά πρέπει να σκεφτούμε και το πότε βγήκε. Εγώ, όπως είπα και πριν, πάντα έλεγα ότι αυτό είναι το αγαπημένο μου Resi. Είναι ένα game που δε βαριέμαι ποτέ να παίζω ή να βλέπω κάποιον άλλον να παίζει. Αντικειμενικά, το remake του Resi 1 είναι κατά πολύ ανώτερο, για εμένα όμως το original Resi 2 είναι το αγαπημένο μου, ή σχεδόν το αγαπημένο μου γιατί… Στο No.1 πλέον είναι με πολύ μικρή διαφορά το Resident Evil 4 remake. Νομίζω ότι αυτός ο τίτλος έχει ΟΛΑ τα πράγματα που κάνουν τα Resident Evil, “Resident Evil”. Ναι, βασίζεται σε ένα game που ήταν καθαρά action με πολύ λίγο εως καθόλου τρόμο, αλλά εδώ αυτό έχει αλλάξει. Το Resi 4 remake δεν είναι Resi 7, δεν είναι όμως και Resi 5. Είναι κάτι μεταξύ τους. Έχει σκηνές που θα τρομάξεις. Ναι, δεν είναι τόσες όσο σε άλλα Resi, αλλά είναι τόσες ούτως ώστε να βγεις και λίγο τρομαγμένος μετά το τέλος του. Έχει όμως και actionιές, και έχει πολλές actionιές. Είναι στην ψυχή ένα action Resi game, όπως ίσως τα περισσότερα της σειράς αυτής πλέον, αλλά έχει πολλά, μα πολλά στοιχεία που θα σε κάνουν να τρομάξεις. Να τρομάξεις και από αυτό που βλέπεις, αλλά και από αυτό που αντιμετωπίζεις. Όπως όλα τα games της σειράς έχει και αυτό τα στραβοπατήματά του. Δεν είναι “το δέκα το καλό”. Κανένα Resi δεν είναι το “δέκα το καλό”. Ίσως, θα μπορούσαν να βάλουν λίγο παραπάνω τρόμο, αλλά νομίζω ότι θα έχανε τον χαρακτήρα του. Ίσως, θα μπορούσαν να αναπτύξουν λίγο καλύτερα τους κακούς, κάτι που πιστεύω ότι κάνει το original 4. Νομίζω όμως ότι το 4 remake είναι αυτό που έχει λίγο απ’ όλα τα Resi, μοιάζει να είναι ένα game -εσένα βλέπω Requiem όταν το λέω αυτό- και είναι τόσο, μα τόσο διασκεδαστικό όταν το παίζεις. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι μιλάω πάντα για την Gold Edition του τίτλου. Γιατί όλο το πακέτο είναι στο No.1. Χωρίς το Separate Ways, δε θα δεις ότι συνολικά έχει να σου προσφέρει το Resi 4 remake.
Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα! Νομίζω ότι αυτό πρέπει να είναι το μεγαλύτερο κείμενο που έχω γράψει για το C&G. Σίγουρα δεν είναι για το blog, έχω γράψει μεγαλύτερο για το review του The Batman. Δε θυμάμαι όμως να έχω κάνει κάτι ανάλογο για το C&G. Ε, τριάντα χρόνια είναι αυτά έπρεπε. Άντε να δούμε τι θα πούμε στα τριάντα πέντε. Ένα πράγμα ελπίζω μόνο, να έχω κλείσει με την ιστορία του Resi στο VGC. Κάτι που θα με κάνει να πιάσω αυτή τη στήλη από το επόμενο ΣΚ μέχρι όποτε έχω κάτι να πω για κάποιο game ή για την βιομηχανία και πρέπει να γράψω C&G. Θέλω να μάθω περισσότερα για το lore των Resi. Θέλω να κλείσω με αυτό όσο πιο γρήγορα μπορώ. Πράγμα που θα πει, μάλλον σε δύο χρόνια τουλάχιστον! 😅😆 Ελπίζω να μην έχουν προσθέσει πολλά μέχρι τότε και πάει για ακόμα δύο χρόνια. Κάτι που ξέχασα να αναφέρω και έχει και αυτό τη σημασία του για το blog και τη φασούλα μου εδώ γενικώς, είναι το ότι στα εικοσιπέντε χρόνια Resi άρχισα κιόλας να βάζω μία φωτογραφία από κάτι Resi στο Instagram του blog και του καναλιού. Αυτό λοιπόν γίνονταν για περίπου τέσσερα χρόνια! Ναι, για τέσσερα χρόνια στη σειρά, κάθε μέρα έβαζα στο Instagram μία φωτογραφία από κάτι Resi. Ούτε και εγώ θυμάμαι γιατί σταμάτησα, αλλά να πω την αλήθεια μου, δε θέλω να το ξαναπιάσω. Ήταν δύσκολο από μία φάση και κάτω να βρω διαφορετικό υλικό για κάθε μέρα, και τελικός αυτό μου έπαιρνε παραπάνω ώρα από αυτή που ήθελα να του δώσω. Όλα καλά. Τα καλύτερα έρχονται. Έχουμε ακούσει φήμες για remakes όλων των Resi που δεν έχουν γίνει remake μέχρι τώρα. Καλό να είναι και όποιο θέλει ας είναι. Μα 5, μα Code: Veronica, μα 0. Όποιο θέλει ας είναι. Αν έχουν όρεξη να φτιάξουν και το 6 καλύτερο, εγώ θα είμαι super. “Καλύτερο” δηλαδή να το κάνουν και λίγο Resi βρε παιδί μου! 😆 Πάμε για κλείσιμο γιατί ούτε στις 4500 λέξεις δε θα σταματήσω αν συνεχίζω να γράφω για την αγαπημένη μου σειρά. Αν υπάρχει κάποιος που έφτασε μέχρι εδώ, πρώτον αν θες άφησε ένα σχόλιο κάπου. Facebook, YouTube, Instagram, εδώ, οπουδήποτε. Απλά να ξέρεις ότι εδώ θα φανεί το σχόλιο σου όταν το κάνω approve. Επίσης, εννοείται ότι σε ευχαριστώ πολύ που διάβασες αυτό τεράστιο κείμενο με μία λίστα που δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη γνώμη μου, και το τι έχω στο μυαλό μου για την αγαπημένη μου σειρά videogames. Εσύ θα πάρεις ένα φιλάκι παραπάνω! 😚 Για να μην ξεχάσω όμως και όλους τους άλλους, τις ευχές μου για μία καλή συνέχεια, καλό Σαββατοκύριακο, τα φιλιά μου σε όλους και παίξτε και κανένα Resident Evil, είναι μετριοκαλά games! 😅😆😘😗😙😚
