Και κάπως έτσι φτάσαμε στον δεύτερο superhero του MCU που ξεπερνάει τις τριλογίες και βγάζει μία ακόμα ταινία. Μετά τον Thor έχουμε τον Spider-Man. Είναι όμως αυτή η ταινία τόσο καλή όσο για ακόμα μία φορά φωνάζει το internet ότι είναι, ή απλά έχουμε να κάνουμε με κάτι που πιάνει το Thor: Love and Thunder και τίποτα παραπάνω;
Για να απαντήσω κατευθείαν στο ερώτημα, για ακόμα μία φορά δεν είναι ή του ύψους ή του βάθους η φάση. Η ταινία δεν είναι σε καμία περίπτωση Love and Thunder, δεν είναι όμως και η καλύτερη ταινία Spider-Man που έγινε ποτέ ή ό,τι άλλη υπερβολή ακούσετε και διαβάσετε στο internet. Έχουμε να κάνουμε με μία πολύ καλή superhero ταινία, στα επίπεδα που καιρό είχε να βγάλει το MCU, δεν είναι όμως ό,τι καλύτερο έχει γίνει ποτέ στο “superhero cinema” ή ακόμα και στο ίδιο το MCU. Για όποιον δεν θέλει κάποιο spoiler, θα μιλήσω στην αρχή του κειμένου χωρίς αυτά. Θα κλείσω κάπως τις σκέψεις μου, αλλά μετά η αλήθεια είναι ότι για να δικαιολογήσω/προσθέσω κάποιες από αυτές θα πρέπει να περάσω σε spoiler. Οπότε, όταν δείτε την κλασική μου επισήμανση για spoilers, μπορείτε να φύγετε, να δείτε την ταινία -αν δεν την έχετε δει ήδη- και μετά να ξαναέρθετε για να διαβάσετε πού και γιατί είχα κάποια αρκετά θεματάκια με αυτήν την παραγωγή.
Τα (πολύ) καλά αυτής της ταινίας:
Ας αρχίσουμε όμως με τα καλά. Και τα καλά αυτής της ταινίας είναι πολλά. Πρώτα απ’ όλα, και αυτό που μου σκάει στο κεφάλι κατευθείαν, είναι οι ηθοποιοί. Εντάξει, έχω πει πολλές φορές σε reviews ταινιών του MCU ότι πλέον οι ηθοποιοί που παίζουν αυτούς τους ρόλους παίζουν πολύ καλά. Εδώ όμως έχουμε το κάτι παραπάνω. Όλοι παίζουν καταπληκτικά, και ακόμα και επιλογές που εμένα προσωπικά δεν μου άρεσαν στο σενάριο, μου φάνηκαν ωραίες όταν έβλεπα αυτούς τους ηθοποιούς να τις στηρίζουν με την ηθοποιία τους. Ή τουλάχιστον αυτό γινόταν όταν έβλεπα την ταινία, γιατί μετά όσο το σκεφτόμουν τόσο πιο πολλά προβλήματα είχα με αυτές τις σεναριακές επιλογές. Έχουμε όμως και άλλα πολύ θετικά στοιχεία στην ταινία αυτή, οπότε δεν θα πάω σε αυτά που με χάλασαν ακόμα.
Δεύτερο πολύ καλό στοιχείο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία “προσγειωμένη” ιστορία του Spider-Man. OK, μιλάμε για superhero, και μιλάμε για MCU. Όταν λέω “προσγειωμένη” εννοώ στα πλαίσια αυτού του κόσμου. Δεν έχουμε να κάνουμε με εξωγήινους, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια απειλή που θα καταστρέψει όλο τον κόσμο. Πολύ απλά μιλάμε για μία ιστορία που “πατάει στη Γη” και δανείζεται πράγματα από τις πιο “όχι και τόσο κοσμικές”-“λογικό μου ακούγεται για Spider-Man” πλοκές των comics του ήρωα. Αυτό δένει πολύ, πολύ καλά με το τρίτο καλό στοιχείο της ταινίας, και αυτό είναι η φωτογραφία της. Παίζει να είναι και η πρώτη φορά που μιλάω για φωτογραφία στη στήλη. Τόσο πολύ καλή εντύπωση μου έκανε αυτό που είδα. Τα χρώματα και ο φωτισμός της ταινίας κολλάνε τόσο πολύ με το κεντρικό θέμα της, που πραγματικά αν είχαμε κάτι όπως τα τρία πρώτα Spider-Man του MCU, αλλά με αυτό το σενάριο, μάλλον θα έχανε πολλά στα μάτια μου η παραγωγή. Εδώ κάπου να κολλήσω και τα εφέ, τα οποία όπως πάντα είναι πολύ καλά. OK, “όπως πάντα” εννοώ, όπως πάντα στις καλές περιπτώσεις του MCU, γιατί έχουμε και μερικές που πραγματικά η “πράσινη οθόνη” δεν κρύβεται.
Η πλοκή του νέου Spider-Man:
Ας γυρίσω όμως λίγο πίσω και ας μιλήσω για τη βασική πλοκή. Μη φοβάσαι, “Τάκη μου”, δε θα προβώ σε spoilers ακόμα. Μόνο όσα ξέρουμε από το marketing και τα trailers. Σε αυτή την ταινία έχουμε έναν Peter Parker ο οποίος είναι χωρίς φίλους και το μοναδικό του focus είναι ο Spider-Man. Μπαίνουμε και με ένα μοντάζ από διάφορες περιπέτειες του ήρωα, καθώς από την προηγούμενη φορά που τον είδαμε στον κινηματογράφο, έχουν περάσει πέντε χρόνια. Θα έλεγα ότι όσον αφορά τον Spider-Man, είμαστε στο επίπεδο που ήμασταν στην αρχή της τρίτης ταινίας του Sam Raimi. Αν όχι όλη, το μεγαλύτερο μέρος της Νέας Υόρκης αγαπά τον ήρωα και ξέρει ότι αυτός είναι εκεί για να τη σώσει από το οτιδήποτε. Ο Peter όμως έχει τα δικά του θέματα. Δε μπορεί να ξεπεράσει το ότι οι φίλοι του δεν τον θυμούνται και αυτό αλλάζει κάποια πράγματα στο σώμα του. Σταματάω με αυτό για να μην πω spoilers. Δεν είναι η ώρα ακόμα. Έχουμε και έναν καινούργιο “villain” που μπορεί να ελέγχει τους ανθρώπους, και κάνει τη ζωή του Spider-Man δύσκολη χωρίς όμως να δείχνει από την αρχή ποια είναι τα κίνητρά του και γιατί κάνει ό,τι κάνει. Κάπου, κάπως, κάποτε ο Spider-Man θα ζητήσει τη βοήθεια και του Bruce Banner αλλά και του The Punisher. Ο πρώτος είναι εκεί για να είναι, αν θέλετε τη γνώμη μου, ο δεύτερος είναι πολύ περισσότερο στην ταινία απ’ όσο περίμενα. Και αυτό το τελευταίο μόνο καλό είναι. Εκτός του ότι το σενάριο παρουσιάζει πάρα πολύ καλά τις διαφορές στη φιλοσοφία του Spider-Man και του Punisher, οι δύο ηθοποιοί -Tom Holland και Jon Bernthal- έχουν τρομερή χημεία μεταξύ τους. Δεν το περίμενα να είναι τόσο καλοί μαζί σε όλες τις σκηνές που είναι και οι δύο μέσα. Νομίζω ότι κάπου εδώ θα κλείσω με το βασικό σενάριο για να μην δώσω spoilers και θα συνεχίσουμε στα spoilers με τα υπόλοιπα.
Τέλος, κάτι το οποίο σίγουρα είναι πολύ καλό, είναι το ότι η ταινία αυτή είναι κάτι με αρχή, μέση και τέλος. Δεν ασχολείται με το να στήσει τις επόμενες πέντε ταινίες του MCU. Είναι μία παραγωγή που σίγουρα πρέπει να έχεις δει κάτι πριν για να την καταλάβεις 100%, αλλά όταν τελειώσει θα νιώσεις ότι δεν έχασες το χρόνο σου βλέποντας τον επόμενο κακό του επόμενου ήρωα του MCU, ποιον θα παλέψουν οι Avengers δύο ταινίες μετά, πού θα πάει ο Spider-Man στην επόμενη ταινία, αν ο “τάδε” θα είναι στην Phase 6 του MCU κτλ. Όχι, τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει, και αυτό είναι κάτι που έχουμε πολύ καιρό να δούμε σε ταινία της Marvel. Οπότε αν θες μία ιστορία του Spider-Man που “πατάει στη Γη”, μπορείς να την πεις και αυτόνομη, με πολύ καλή ηθοποιία από όλους, και “Co-Op” δράση μεταξύ Spider-Man και Punisher, πρέπει να πας να τη δεις οπωσδήποτε αυτή την ταινία.
Τα κακά αυτής της ταινίας:
Τι είναι όμως αυτό που εμένα με κόβει απ’ το να πω ότι είναι η καλύτερη ταινία Spider-Man που έγινε ποτέ, ή ακόμα, ακόμα, και η καλύτερη ταινία Spider-Man του MCU; Γιατί για να πω την αλήθεια μου, με τις μικρές σεναριακές τρύπες που είχε, με τα λάθη της και τα σωστά της, εγώ προσωπικά νομίζω ότι το No Way Home είναι καλύτερη ή τουλάχιστον πιο διασκεδαστική ταινία από το Brand New Day, και πάμε να δούμε τους λόγους.
Καταρχάς, δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά τη λέξη “villain” την έβαλα σε εισαγωγικά. Και πάλι, μη φοβάσαι, “Τάκη μου”, δε θα πω όσα δεν πρέπει να διαβάσεις ακόμα. Τα εισαγωγικά λοιπόν μπήκαν γιατί στην τελική η ταινία δεν έχει κάποιον χαρακτήρα που μπορείς να πεις ότι είναι πραγματικά ο κακός πίσω από την υπόθεση, ή τουλάχιστον ο κακός που θα σου μείνει γιατί έχει ένα “α” σχέδιο και θέλει να πετύχει αυτό ή το άλλο αν νικήσει. Αυτό από μόνο του είναι πολύ κρίμα. Μιλάμε για τον Spider-Man, έναν ήρωα που ίσως -μαζί με τον Batman- έχει τους καλύτερους και πιο περίπλοκους villains. Το να βγαίνει μία ταινία με αυτόν τον ήρωα που στην τελική έχει και δεν έχει κακό, εμένα προσωπικά μου κάνει χαμένη ευκαιρία.
Μετά περνάμε και στο αιώνιο κακό του MCU, αλλά και όλων αυτών των παραγωγών που και καλά βγάζουν ταινίες που ανήκουν σε κάποιο σύμπαν. Έχουμε τουλάχιστον δύο -μπορεί και παραπάνω- παραδείγματα από κάποια στοιχεία που υπάρχουν μέσα στην ταινία απλά και μόνο για να μπουν στο trailer αυτής και να κάνουν όλους εμάς που ακολουθούμε το MCU να φτιάχνουμε θεωρίες -πριν δούμε την ταινία- και τελικά να πάμε να τη δούμε με την ελπίδα κάποιες από αυτές τις θεωρίες να είναι αλήθεια. Το ότι έχουμε τέτοιες “ελπίδες”, δεν το προσάπτω ως κακό της παραγωγής αυτής, της προσάπτω όμως το ότι έβαλε αυτά τα στοιχεία, τα έδειξε και στο trailer και τελικά όχι απλά δεν κάνει πράξη τις θεωρίες μας -που εκεί δεν είναι δικό της λάθος- αλλά φαίνεται καθαρά πως αυτά τα στοιχεία είναι εκεί ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για το trailer, και αν ήταν στη θέση τους τα οποιαδήποτε άλλα, δεν θα άλλαζε πραγματικά τίποτα στο σενάριο. Και αυτό είναι κακό γιατί και αυτά τα δύο -που εμένα μου σκάνε τώρα στο κεφάλι, μπορεί να έχει και άλλα- είναι πολύ καλές ευκαιρίες να παίξεις με πράγματα και καταστάσεις και από τον κόσμο του Spider-Man μόνο, αλλά και από το MCU συνολικά.
Επίλογος:
Μαζί με αυτά τα δύο που ανέφερα εδώ είναι και άλλα δύο που δε μπορώ να τα γράψω. Οπότε ας κλείσω κάπου εδώ το κείμενο γι’ αυτόν που δεν έχει δει την ταινία ακόμα και δε θέλει να φάει κάποιο spoiler. Επίλογος λοιπόν πριν τα spoilers. Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι αυτή η παραγωγή είναι μία κακή ταινία, ή ότι πέρασα άσχημα την ώρα μου και κλαίω τα λεφτά μου. Δεν είναι έτσι. Δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με Thor: Love and Thunder, ούτε με Quantumania, ούτε με Black Panther: Wakanda Forever. Δεν έχουμε να κάνουμε όμως ούτε και με Captain America The Winter Soldier, Guardians of the Galaxy Vol.2, ή Fantastic Four: The First Steps -το οποίο νομίζω ότι μου άρεσε λίγο παραπάνω από την ταινία που εξετάζουμε εδώ, απλά και μόνο γιατί ήταν λίγο πιο κοντά στα comics. Είναι κάπου στη μέση, αλλά πλησιάζει αρκετά κοντά στις ταινίες της δεύτερης πρότασης. Αν έχετε χρόνο και χρήματα, σίγουρα δε θα τα χάσετε αν τα “επενδύσετε” σε αυτή την ταινία. Στην τελική και ακόμα περισσότερα παράπονα να έχετε από εμένα με αυτή την παραγωγή, σίγουρα θα γουστάρετε τους ηθοποιούς και το πώς παίζουν. Γιατί ακόμα και όλα τα άλλα να βρει κάποιος κακά, το πώς παίζουν οι ηθοποιοί σίγουρα δεν μπορεί να το βάλει σε αυτή την κατηγορία. Άντε να δούμε τώρα τι μας επιφυλάσσει το μέλλον του MCU -που αν δεν κάνω λάθος η επόμενη ταινία του είναι το Doomsday- και το μέλλον του Spider-Man.
Spoiler Alert:
Και τώρα που το είδατε ή απλά δεν σας ενδιαφέρουν τα spoilers, πάμε και στα δύο μεγαλύτερα παράπονά μου με την ταινία. Το πρώτο και ίσως το μεγαλύτερο είναι ότι στην τελική σχεδόν σβήνει το τέλος του No Way Home. Τι θέλω να πω με αυτό; Στο τέλος της προηγούμενης περιπέτειας του Spider-Man ο ήρωας είχε χάσει κάτι. Έμαθε το ότι το να είναι Spider-Man σημαίνει ότι ο Peter Parker θα πρέπει να κάνει θυσίες. Ποια θα ήταν μεγαλύτερη θυσία απ’ το να χάσει τον καλύτερό του φίλο και την αγαπημένη του; Εδώ λοιπόν, ερχόμαστε και στο τέλος του Brand New Day, αυτό σχεδόν “ξεγίνεται”. Εντάξει, εντάξει, εσύ που είδες την ταινία ξέρεις ότι δεν είναι 100% έτσι, δεν πήρε πίσω το κορίτσι ο Spidey. Παρόλα αυτά, είναι και πάλι φίλοι, και με την MJ αλλά και όπως δείχνει το τέλος και με τον Ned. Οπότε είναι σαν να μην έχασε τίποτα ο Peter από το No Way Home. Στην τελική και όλος ο κόσμος ξέχασε ποιος είναι, και αυτοί που θέλει τον θυμούνται, και όλα καλά. Δεν ξέρω… Μου κάνει σαν να ξέγραψαν μία καλή ιδέα που είχε η προηγούμενη ταινία.
Αμέσως επόμενο είναι και το τι κάνει ο Peter μέχρι τώρα για να ζήσει. Και με αυτό εννοώ, ο ίδιος ο Peter τι κάνει; Πώς τρώει; Πώς αγοράζει πράγματα; Πώς έχει τον εξοπλισμό που έχει; Η ταινία δεν ασχολείται καθόλου με αυτό. Δεν βλέπουμε καθόλου πώς τα βγάζει πέρα ο Peter, και αυτό για εμένα είναι τόσο λάθος όσο και το ότι δεν βλέπουμε σχεδόν καθόλου τον Bruce Wayne στην τελευταία ταινία του Batman. Ο Peter Parker είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Spider-Man. Καλά, αυτό εννοείται, θα πει κάποιος, αλλά πρέπει να το αναφέρω. Το πώς τα βγάζει πέρα ο Peter είναι αναπόσπαστο κομμάτι των comics του Spider-Man. Δεν λέω ότι η ταινία δεν δείχνει Parker, το αντίθετο, αλλά θα ήθελα να δούμε λίγο παραπάνω το πώς αυτός τα βγάζει πέρα. Βλέπουμε τα ψυχολογικά του, και το πού τον έχει φτάσει η απομόνωση μετά το τέλος του No Way Home -κάτι που όπως είπα και παραπάνω μου την κάνει που αλλάζει τόσο εύκολα στο τέλος της ταινίας που έχουμε εδώ- αλλά δεν βλέπουμε το πώς ζει αυτός ο άνθρωπος. Και ναι, OK, ίσως σε κάποιον άλλον ήρωα αυτό να ήταν πολύ δευτερεύον, στον Spider-Man όμως αυτό δεν ισχύει. Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και λάθος. Για εμένα όμως, όπως πολύ καλά πρέπει να υπάρχει και αρκετός Bruce Wayne -που το παίζει playboy που δεν το ενδιαφέρει τίποτα για να κρύψει το ότι είναι ο Batman- σε μία ταινία του Dark Knight, έτσι και σε μία ταινία του Spider-Man πρέπει να δούμε τον Parker να έχει οικονομικά προβλήματα. Δεν ξέρω… Νομίζω ότι είναι βασικό συστατικό του ήρωα αυτού, όπως ας πούμε το ότι πρέπει να δούμε σε μία ταινία των Fantastic Four ότι αυτοί οι τέσσερις είναι και οικογένεια εκτός από ομάδα superheroes.
Αλλά ας περάσουμε και στον τελικό και μεγαλύτερο πρόβλημά μου. Δεν έχουμε κάποιο villain σε αυτή την ταινία. Ναι, ο “κακός” είναι η μία superheroine της Marvel που φέρνει κάτι στο MCU επιτέλους. Δεν ξέρω γιατί ακόμα δεν λέω το όνομά της, μιας και είμαστε σε spoiler, αλλά για κάποιο λόγο λέω να μην το πω. Λοιπόν, στην τελική φαίνεται ότι και αυτή είχε τους λόγους της για ό,τι έκανε, και άλλος είναι τελικά ο “κακός”. Και αυτός ο “villain” όμως δεν είναι και τόσο “villain”. Σίγουρα κάνει κακές πράξεις, και θυσιάζει ανθρώπους στο βωμό του να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, δεν είναι όμως κάποιος “villain” από τα comics ή κάτι που θα σου μείνει μετά το τέλος της ταινίας. Και για να πάω πίσω στην “είμαι και δεν είμαι villain”, έχουμε να κάνουμε με έναν χαρακτήρα που σίγουρα δεν είναι villain στα comics. Έχει περάσει από εκεί, αλλά όχι όταν ήταν μόνη της! Αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Εδώ όμως κάνει κάποιες πράξεις που εμένα προσωπικά δεν μου κάνουν και πολύ “OK, στο μέλλον θα γίνω superheroine”. Δηλαδή εκτός του ότι έχουμε απόπειρα δολοφονίας της MJ, που τελικά δεν πιάνει, έχουμε σίγουρα μία δολοφονία ανθρώπου, που φαίνεται καθαρά ότι πέθανε μέσα στην ταινία, όταν αυτός ο χαρακτήρας ήταν μέσα στο κεφάλι του και τον έλεγχε. Τι να σου πω; Και σαν να μην φτάνει αυτό, όταν ο ίδιος χαρακτήρας στο τέλος είναι τόσο κοντά να σκοτώσει τον “βασικό κακό” της ταινίας, ο Spider-Man την πιάνει στα “δεν είσαι εσύ αυτό, και δεν πρέπει να το κάνεις, και δεν το έχεις μέσα σου” κτλ… Σαν να μην είδαν την ίδια τους την ταινία, όπου μία ώρα πριν ο ίδιος χαρακτήρας έχει σκοτώσει έναν άκυρο.
Αυτό το “ξεκάνουμε” σχεδόν ό,τι κάναμε στο No Way Home και τελικά φαίνεται ότι η προηγούμενη ταινία δεν έχει καμία επίπτωση στη ζωή του Peter από εδώ και πέρα, το ότι δεν βλέπουμε 100% αυτή τη ζωή του Peter μέσα στο Brand New Day, το ότι δεν υπάρχει βασικός villain σε μία ιστορία από έναν superhero που έχει ένα από τα καλύτερα cast κακών, και τελικώς αυτό που έγραψα παραπάνω, το ότι υπάρχουν στοιχεία όπως η ομάδα The Hand που είναι στην ταινία μόνο για τα trailers, είναι πράγματα που εμένα μου την έκαναν. Δεν βγήκα από την αίθουσα όσο ενθουσιασμένος θα ήθελα. Από την άλλη όμως όλα τα άλλα τα καλά που έγραψα στο κυρίως κείμενο, με έκαναν να θέλω να την ξαναδώ. Φοβάμαι βέβαια ότι όταν την ξαναδώ, θα είμαι ακόμα περισσότερο επικριτικός, και γνωρίζοντας το τέλος, θα βρω περισσότερες παρασπονδίες σε αυτή την παραγωγή. Για να κλείσουμε όμως, γιατί έχει γίνει πολύ μεγάλο το κείμενο. Ναι, ίσως υπάρχουν περισσότερα καλά ή κακά στην ταινία, για ακόμα μία φορά όμως δεν κράτησα σημειώσεις στο σινεμά, απλά πήγα και απόλαυσα αυτό που έβλεπα. Εμένα αυτά που έγραψα εδώ μου άρεσαν και μου την έκαναν σε αυτή την παραγωγή. Είμαι σίγουρος ότι όταν την ξαναδώ θα βρω περισσότερα στοιχεία που θα μπορούν να μπουν και στις δύο αυτές “ομάδες”. Αν σας αρέσει ο Spider-Man, καλά θα περάσετε, δεν είναι κακή η ταινία. Αν περιμένατε την καλύτερη ταινία Spider-Man, δεν νομίζω ότι θα τη βρείτε εδώ. Νομίζω ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλες τρεις ταινίες με αυτόν το superhero που είναι κάπως καλύτερες. Με μία από αυτές να είναι ίσως και η προηγούμενη του MCU.
End of Spoilers
